Wolna encyklopedia
Ää. Najczęściej spotykana nazwa a-umlaut (a z przegłosem). Jest to litera alfabetu łacińskiego. Powstaje poprzez dodanie dwóch kropek nad literą A lub a. Występuje w językach germańskich (szwedzkim, niemieckim) a także w fińskim, estońskim, słowackim i wielu innych. Nie występuje natomiast we współczesnym języku polskim.
Użycie ä
- W języku niemieckim ä to a z przegłosem (niem. Umlaut). A-Umlaut czyta się tam jako półotwarte / ε / (krótkie, np. kräftig lub długie, np. Käse). Dotyczy to wymowy standardowej. W praktyce długa samogłoska / ε: / zastępowana jest najczęściej przez półzamknięte / e: /.
Inne samogłoski z przegłosem, występujące w języku niemieckim, to ü i ö.
- W językach norweskim i szwedzkim a-umlaut występuje podobnie jak w niemieckim. W języku norweskim współcześnie zastępowane jest przez Æ.
- W języku słowackim znak ä nazywany jest jako a z dwiema kropkami (słow. a s dvomi bodkami). Czyta się go jako e.
- W języku fińskim znak ä czytamy jako samogłoskę a przedniojęzykową (między a i e, ale zasadniczo bliżej a).
|
||||||||||||||||||||||||||