Wolna encyklopedia

Émile Jaques-Dalcroze (ur. 6 lipca 1865 w Wiedniu, zm. 1 lipca 1950 w Genewie) – szwajcarski kompozytor, twórca rytmiki.

Studia muzyczne odbywał w Genewie, Paryżu i Wiedniu. Jego francuscy nauczyciele to Léo Delibes, Gabriel Fauré, Mathis Lussy. W Wiedniu nauki pobierał u Adolfa Prosnitza i Antona Brucknera. Oprócz muzyki studiował także malarstwo, poezję i aktorstwo w Comédie-Française. W 1892 r. mając zaledwie 27 lat wygrał egzamin konkursowy na profesora solfeżu i harmonii w Konserwatorium Genewskim. Data ta jest początkiem jego pracy pedagogicznej i reformatorskich poszukiwań w nauczaniu solfeżu i muzyki w ogóle. Już po kilku latach pracy pedagogicznej, początkowo tylko ze studentami, a następnie również z dziećmi, formułował swe odkrycia twierdząc, że działanie muzyki nie dotyczy tylko słuchu, ale całego systemu mięśniowego i nerwowego, że rytm i dynamika znajdują odpowiednik w systemie mięśniowym i że pierwotnym instrumentem jest ciało ludzkie, toteż wszelkie odmiany tempa i energii muzycznej można odtwarzać ruchami ciała. Pierwsze publiczne wystąpienia Dalcrioze'a, w których przedstawił założenia swej metody i zademonstrował "gimnastykę rytmiczną" to:

1. wykłady w Konserwatorium w Lozannie i w Arrau w 1902 roku
2. wykłady i pokazy ruchowe w Soleur w 1905 roku

(oba podczas kolejnych Kongresów Towarzystwa Muzyków Szwajcarskich).