Wolna encyklopedia

Znaczek Solidarności z odznaką 12 Eskadry Wywiadowczej

12 Eskadra Wywiadowcza - jednostka polskiego lotnictwa wojskowego.

Spis treści

12 Eskadra

Pierwsza jednostka o tej nazwie została sformowana 9 stycznia 1919 roku w Krakowie, następnie rozwiązana, 30 marca 1919 roku włączona do 9 eskadry.

1 Wielkopolska Eskadra Polna

Właściwa 12 eskadra została sformowana 12 lutego 1919 roku w Poznaniu jako 1 Wielkopolska Eskadra Polna.

Pierwszym dowódcą został ppor. pil. Wiktor Pniewski.

Składała się z 6 załóg Wielkopolan oraz 7 samolotów poniemieckich.

14 marca 1919 roku skierowana na front wschodni pod Przemyślem i operacyjnie podporządkowana wielkopolskiej grupie płk Daniela Konarzewskiego. Weszła wraz z 5. i 9. eskadrą w skład II Grupy Lotniczej. Zluzowana w czerwcu 1919 roku przez 3 Eskadrę Wielkopolską wróciła do Poznania.

20 września 1919 roku stacjonowała w Kisielewiczach, wchodząc w skład I Grupy Lotniczej.

12 Eskadra Wywiadowcza

Rozkazem z 13 kwietnia 1920 roku otrzymała nazwę 12 eskadry wywiadowczej. Bierze udział w walkach na froncie bolszewickim. Od marca do śmierci w połowie maja 1920 dowódcą eskadry był kapitan Władysław Jurgenson.

13 sierpnia znajdowała się na lotnisku mokotowskim.

W tym czasie uzbrojenie 12. eskadry stanowiło 6 poniemieckich samolotów rozpoznawczych różnych typów.

Na mocy rozkazu z 18 stycznia 1921 roku eskadra stacjonowała w Warszawie - Wilanowie.

W maju 1921 roku 12 Eskadra Wywiadowcza wchodziła w skład I Dywizjonu Wywiadowczego 1 Pułku Lotniczego w Warszawie.

Ciekawostka

Eskadra była prawdopodobnie jedyną polską jednostką wojskową, w której służyli czarnoskórzy żołnierze (co najmniej jeden z trzech należał do personelu powietrznego, jednak nie można ustalić ich personaliów). Prawdopodobnie byli to Polacy, gdyż wykaz nazwisk członków Eskadry zawiera wyłącznie polskie nazwiska.[1]

Przypisy

  1. Tamże

Zobacz też