Wolna encyklopedia
Aerodyna – statek powietrzny utrzymujący się w powietrzu dzięki sile nośnej, powstającej przez dynamiczne oddziaływanie powietrza na nieruchome lub ruchome płaty nośne.
Do aerodyn z nieruchomymi płatami nośnymi zalicza się samoloty, szybowce, lotnie i paralotnie, natomiast do aerodyn z ruchomymi płatami nośnymi należą śmigłowce i wiatrakowce wyposażone w wirujące płaty nośne oraz skrzydłowce.
Miniaturowe bezpilotowe aerodyny z powodu rozmiarów nie mogą mieć na pokładzie pilota, a ich parametry i wyposażenie umożliwiają przeprowadzenie misji o zasięgu lokalnym.
Subminiaturowe bezpilotowe aerodyny to takie, których parametry i wyposażenie umożliwiają prowadzenie misji o zasięgu miejscowym (pozycyjnym) - (definicja zaproponowana po raz pierwszy przez Macieja Wolfram-Jaroszyńskiego na VII Międzynarodowej Konferencji Morskiej w Gdyni w 2004 r zorganizowanej przez Marynarkę Wojenną i Akademię Marynarki Wojennej).
Zasięg lokalny to odległość od miejsca wzlotu do krańcowego możliwego do osiągnięcia punktu w określonym obszarze działań i jego zaplecza (na ogół kilkadziesiąt km), w którym możliwe jest wykorzystanie zaplanowanych zadań odpowiednich dla parametrów i wyposażenia i powrót do miejsca rozpoczęcia misji.
Zasięg miejscowy to odległość od miejsca wzlotu do krańcowego możliwego do osiągnięcia punktu w określonym obszarze działania miejscowego (pozycyjnego) (na ogół do kilku kilometrów) w którym możliwe jest wykonanie zaplanowanych zadań odpowiednich dla parametrów i wyposażenia i powrót do miejsca rozpoczęcia misji.
