Wolna encyklopedia
| L-Asparagina | ||||||||
|
|
||||||||
| Ogólne informacje | ||||||||
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC): | ||||||||
| kwas 2,4-diamino-4-oksobutanowy | ||||||||
| Inne nazwy | Asn | |||||||
| Wzór sumaryczny | C4H8N2O3 | |||||||
| SMILES | C(C(C(=O)O)N)C(=O)N | |||||||
| Masa molowa | 132,118 g/mol | |||||||
| Wygląd | białe ciało stałe | |||||||
| Identyfikacja | ||||||||
| Numer CAS | 70-47-3 | |||||||
|
||||||||
| Niebezpieczeństwa | ||||||||
| MSDS | Zewnętrzne dane MSDS | |||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą warunków standardowych (25°C, 1000 hPa) |
||||||||
Asparagina (nazwa skrótowa Asn) - organiczny związek chemiczny, aminokwas endogenny, amid kwasu asparaginowego lub kwasu aminobursztynowego; powszechny składnik białek. Duże ilości asparaginy występują w białkach nasion, a także w stanie wolnym w płynach komórkowych i tkankach; asparagina jest wykorzystywana jako magazyn amoniaku w tkankach zwierzęcych i roślinnych. Asparagina naturalnie występuje w formie obu enancjomerów (D i L), do białek wbudowywany jest wyłącznie izomer L. Tworzy białe, błyszczące kryształy, o słodkawym smaku[1]. Dobrze rozpuszcza się w wodzie gorącej, źle w alkoholu i eterze. Ogrzewana z mocnymi kwasami lub zasadami rozkłada się na kwas asparaginowy i amoniak. Była stosowana w lecznictwie przeciw artretyzmowi oraz w postaci soli rtęciowej przeciw kile[2].
Przypisy
- ↑ ASPARAGINE (en). [dostęp 2008-11-28].
- ↑ 'The British Pharmaceutical Codex' 1911; 'Słownik towaroznawczy' PWG W-wa 1952;
Alanina • Arginina • Asparagina • Kwas asparaginowy • Cysteina • Kwas glutaminowy • Glutamina • Glicyna • Histydyna • Izoleucyna • Leucyna • Lizyna • Metionina • Fenyloalanina • Prolina • Seryna • Treonina • Tryptofan • Tyrozyna • Walina