Wolna encyklopedia
Buzała (od buzować - gdyż jej działanie objawia się natychmiastowym bulgotaniem wody) - jest to improwizowana grzałka, wykonana najczęściej z dwóch żyletek, oddzielonych zapałkami i podłączonych przewodami do prądu. Jest ona używana głównie w więzieniach, wojsku lub w warunkach polowych, gdy nie ma innego narzędzia do zagotowania wody.
Spis treści |
Działanie
Po włożeniu tego urządzenia do naczynia z wodą i podłączeniu do prądu elektrycznego, następuje przepływ prądu między żyletkami przez wodę. Ponieważ woda stawia pewien opór, przepływający prąd powoduje jej rozgrzanie. Jest to więc rodzaj grzałki oporowej.
Oczywiście buzała nie będzie działała w powietrzu czy też wodzie destylowanej, jak to ma miejsce z tradycyjną grzałką, gdyż powietrze stawia zbyt duży opór; natomiast woda destylowana nie posiada jonów, które byłyby zdolne przenosić ładunki elektryczne.
Zalety
- bardzo szybki czas zagotowania wody
- składa się z powszechnie dostępnych elementów
- łatwość w budowie
- pozwala się napić ulubionego napoju w każdych warunkach, gdzie tylko mamy dostęp do sieci elektrycznej
Wady
- nieodpowiednio dobrana odległość między żyletkami jak też zastosowanie wody zawierającej dużo związków żelaza może spowodować zadziałanie zabezpieczeń elektrycznych, gdyż płynący prąd może osiągnąć natężenie powyżej 10A
- podczas konstrukcji łatwo o głębokie i bolesne skaleczenie
- istnieje duże ryzyko porażenia prądem przy nieumiejętnej obsłudze: dotknięcie gotującej się tą metodą wody może spowodować porażenie prądem elektrycznym
- woda zagotowana tą metodą jest stosunkowo niesmaczna, gdyż podczas procesu gotowania następuje elektroliza wody, a oprócz tego mogą się w niej pojawić trujące związki
- powyższe zjawsko jest szczególnie silne, jeżeli buzała nie składa się ze stali nierdzewnej (np. żletki)
Inspiracje
Na takiej samej zasadzie jak buzała działało radzieckie urządzenie do gotowania wody o nazwie kofewarka. Miała postać plastikowego kubeczka z wieczkiem. W dno naczynia wbudowane były elektrody połączone z kablem sieciowym. Były one nakryte plastikową płytką, zapobiegającą porażeniu prądem w przypadku zaparzania kawy lub herbaty przy włączonym urządzeniu (poprzez łyżeczkę). Jednak w przypadku zbytniego spadku oporu między elektrodami (zupa błyskawiczna, sól), następowało przebicie.
Próby zagotowania herbaty kończą się osłabieniem zdolności grzewczych. Gotowanie innych płynów może nieodwrcalnie zniszczyć kofiwarkę, ponieważ jej demontaż w celu wyczyszczenia jest niemożliwy bez uszkodzenia.
Urządzenie było dostępne w Polsce w tzw. wolnym handlu na przełomie lat 80. i 90.