Wolna encyklopedia

DSSS (ang. Direct Sequence Spread Spectrum a dokładniej directly carrier-modulated, code sequence modulation) czyli bezpośrednie modulowanie nośnej sekwencją kodową. Jest to jedna z technik rozpraszania widma w systemach szerokopasmowych przy pomocy ciągów kodowych. Jeden ze sposobów działania tej techniki polega na tym, że przy wysyłaniu, strumień danych jest mnożony przez odpowiedni ciąg kodowy o większej szybkości bitowej. W ten sposób wyjściowy strumień informacji zajmuje znacznie szersze pasmo. Fizyczna transmisja może odbywać się teoretycznie z użyciem dowolnej modulacji cyfrowej jednak najczęściej stosowana jest BPSK. Dobór ciągu kodowego musi spełniać szereg wymagań. Właściwy jego dobór pozwala na zaszyfrowanie informacji oraz możliwość wykorzystania danego pasma radiowego przez wielu nadawców i odbiorców jednocześnie. Odbiornik, aby rozkodować i spośród wielu innych wybrać przeznaczone dla niego informacje musi dysponować układem deszyfrującym z tym samym i jednocześnie zsynchronizowanym ciągiem kodowym co nadawca.

Spis treści

Szczegóły techniczne

 Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować
Po likwidacji wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Ciągi rozpraszające (kodowe)

Wymagania stawiane ciągom rozpraszającym:

Przykłady użytecznych ciągów rozpraszających:

Realizacja

Zasada działania realizuje rozproszenie widma częstotliwości poprzez powiązanie danych z sekwencją danych przypadkowych w operacji XOR. Zastosowana sekwencja pseudo-random numerical sequence (PN) charakteryzuje się wyższą szybkością transmisji, niż strumień danych użytecznych. Poszczególne sygnały w ramach sekwencji PN określa się jako chips lub chipping code – kod wtrącany. Ten strumień danych o większej szybkości jest teraz dodatkowo modulowany. Powiązanie z sekwencja PN rozprasza widmo mocy sygnału na całe dostępne pasmo częstotliwości, sama moc sygnału pozostaje jednak niezmieniona. Rozproszenie za pomocą jedenastopozycyjnego kodu Barkera, który wykazuje szczególnie dobre właściwości autokorelacji, powoduje, że otrzymujemy w efekcie pasmo o szerokości 22 MHz na sekwencję. Długość kodu Barkera odpowiada przy tym minimalnej długości kodu rozpraszającego, określonej w wytycznych regulujących dopuszczanie urządzeń do eksploatacji, wydanych przez organy kontrolne. Po stronie odbiorczej tzw. dostosowany korelator zajmuje się odfiltrowywaniem danych użytecznych z nałożonej sekwencji PN. Różne filtry stosują w tym celu różnorodne sekwencje PN. Filtr, który uzyskuje najlepszy efekt, przekształca na koniec z powrotem spektrum mocy rozproszonego sygnału. Przy okazji przekształca też wąskopasmowe zakłócenia o dużej intensywności na szerokopasmowe szumy o niskiej intensywności.

Format ramki w transmisji DSSS przedstawiona na rys. Ramka składa się z preambuły, nagłówka i właściwych danych użytecznych. Preambuła składa się ze ściśle określonych ciągów bitowych. Pierwsze 128 bitów służy przede wszystkim do rozpoznania sygnału; po nich następuje frame delimiter o długości 16 bitów, odpowiedzialny za synchronizację. Nagłówek zaczyna się polem signal field o długości bajta, które wskazuje pożądaną szybkość transmisji. Kolejny element to wskaźnik usług o długości 8 bitów, zarezerwowany dla nazw przyszłych usług. Po nim następuje length word, wskazujące długość pakietu danych w bajtach, oraz oparty na CRC herader error check. Transmisja preambuły i nagłówka odbywa się zasadniczo z szybkością 1Mb/s, szybkość transmisji danych można opcjonalnie podwoić. W celu wyrównania błędów wiązki dane umieszczane są w nowej kolejności za pomocą scramblera.

Zastosowanie

Technika ta jest stosowana m.in. w 802.11.

Zobacz też: