Wolna encyklopedia

Fizyka materii skondensowanej to dział fizyki zajmujący się makroskopowymi własnościami fizycznymi materii.

W szczególności fizyka materii skondensowanej zajmuje się fazą skondensowaną materii, czyli sytuacjami, w których liczba składników układu jest bardzo duża oraz oddziaływania pomiędzy składnikami są silne. Najbardziej znanymi przykładami materii skondensowanej są ciała stałe oraz ciecze, gdzie o kształcie układu decydują oddziaływania elektromagnetyczne pomiędzy atomami i/lub cząsteczkami wchodzącymi w skład układu. Bardziej egzotycznymi fazami są stan nadciekły, kondensat Bosego-Einsteina, nadprzewodniki pierwszego i drugiego rodzaju, ferromagnetyk i antyferromagnetyk,


Fizyka materii skondensowanej jest największym działem współczesnej fizyki. Wyrosła bezpośrednio z fizyki ciała stałego, która jest uważana obecnie za główną gałąź fizyki materii skondensowanej. Sam termin fizyka materii skondensowanej został zaproponowany przez P. Andersona oraz V. Heinego[potrzebne źródło].


Jednym z powodów powstania wspólnej nazwy materia skondensowana dla, często odległych dziedzin fizyki, jest fakt, że modele i metody używane tych dziedzinach są bardzo podobne bądź wręcz te same. Przykładowo elektrony przewodnictwa w przewodniku tworzą rodzaj cieczy kwantowej o bardzo podobnych własnościach jak ciecze złożone z atomów. W szczególności w nadprzewodnictwie kondensacja elektronów w nowy rodzaj fazy, w której poruszają się bez strat, jest bardzo podobna do fazy nadciekłej występującej w niskich temperaturach w He3.

Fizyka materii skondensowanej posiada dużą część wspólną lub też obejmuje takie dziedziny jak chemią, fizyką materiałów, nanotechnologią, inżynierią.

Tematyka objęta fizyką materii skondensowanej

Zobacz także

Źródło: „haslo,Fizyka_materii_skondensowanej”