Wolna encyklopedia
Języki kreolskie – ogólne określenie języków wywodzących się z języków pidżynowych, które z pierwotnego narzędzia komunikacji różnojęzycznych grup rozwinęły się w końcu w języki etniczne danych (nowych, "mieszańcowych") grup. W porównaniu z nimi mają bardziej rozbudowaną gramatykę i szersze, stale poszerzające się słownictwo (czyli zachodzą procesy takie jak w każdym innym żywym języku). Najlepiej poznane i opisane są języki kreolskie powstałe na bazie języków europejskich kolonistów, głównie angielskiego, francuskiego, portugalskiego, hiszpańskiego, niderlandzkiego; rzadziej na bazie niektórych języków afrykańskich (suahili, kongo).
W szerszym ujęciu zjawisko kreolizacji języków jest jednak prawdopodobnie częstsze niż to się zakłada w tradycyjnych teoriach lingwistycznych. Np. sporo ostatnio dyskutuje się na temat kreolizacji w antycznej grece, która powstała na bazie przed-indoeuropejskiego substratu oraz mowy indoeuropejskich najeźdźców. Z czasów bardziej współczesnych przykładem języka kreolskiego w europejskiej strefie cywilizacyjnej był język lingua franca czy też dialekty wołoskie gdzie doszło do połączenia elementów języków: romańskich, słowiańskich, albańskich, węgierskich, greckich i tureckich, zarówno w warstwie strukturalnej jak i leksykalnej.