Wolna encyklopedia

Jozjasz hebr. יֹאשִׁיָּהוּ Joszija (ur. ok. 650 p.n.e. zm. ok 609 p.n.e.) - według Starego Testamentu król Judy, inicjator reform religijnych.

Jozjasz był synem króla Judy Amona i Jedidy. Po zamordowaniu jego ojca, gdy Jozajasz miał osiem lat, lud obwołał go królem Judy. Panowanie Jozjasza (640 p.n.e. - 609 p.n.e.) było czasem religijnego odrodzenia Judy po okresie hegemonii Asyrii i usuwania wpływów religii innych niż kult jednego Boga (patrz m.in. synkretyzm).

Jozjasz stopniowo lecz skutecznie przeprowadzał gruntowne reformy religijne. W 626 p.n.e. zakazał kultów pogańskich na terenach Judy i Jerozolimy oraz nakazał zburzyć wszystkie lokalne sanktuaria bogów innych niż JHWH. Cztery lata później przy odnawianiu, na rozkaz Jozajasza, Świątyni Jerozolimskiej odnaleziono zwój Księgi Prawa, prawdopodobnie Księgi Powtórzonego Prawa.

Do 622 p.n.e. religia żydowska istniała przede wszystkim w zbiorowej i indywidualnej pamięci (tradycja ustna). Reforma Jozjasza wysunęła na pierwszy plan Torę, eksponując różnice pomiędzy Pięcioksięgiem a innymi przekazami o historii objawienia się Boga patriarchom i narodowi izraelskiemu. Reforma przyczyniła się do umocnienia roli Dekalogu jako obowiązującego kodeksu moralnego.

Jozjasz jest dla autorów deuteronomicznych przykładem króla wiernego i miłego Jahwe i stawiają go za wzór postępowania. Zginął pod Megiddo w 609 p.n.e. w czasie starcia z wojskami Necho II (Neko II).