Wolna encyklopedia
| Julio Cortázar | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 26 sierpnia 1914 w Brukseli (Belgia) |
| Data i miejsce śmierci | 12 lutego 1984 w Paryżu (Francja) |
| Narodowość |  argentyńska |
| Dziedzina sztuki | literatura i tłumaczenia |
| Ważne dzieła | Gra w klasy |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Julio Cortázar (ur. 26 sierpnia 1914 w Brukseli, zm. 12 lutego 1984 w Paryżu) - argentyński pisarz.
Jego rodzice byli Argentyńczykami, w Argentynie otrzymał wykształcenie, mieszkał tam i pracował jako nauczyciel i tłumacz. Autor powieści i zbiorów opowiadań. W jego prozie uwagę wzbudza kunsztowny język, przeplatanie się świata rzeczywistego i fantastycznego, który pojawia się nagle i często w związku z uczuciami bohatera, grami, które sam ze sobą odbywa, wykrzywioną pseudonaturalistyczną konstrukcją świata. Pisał także opowiadania będące zabawami z pogranicza filologii i wyobraźni, wodzące na manowce za pomocą neologizmów (nazwy tańców: tregua, espera, katala w opowieściach o Kronopiach i Famach) i raptownych przekształceń utartych językowych fraz, urywania zdań w nieoczekiwanych momentach, lub zawiłych, złożonych wypowiedziach, które rzadko pozostają jednoznaczne. Przez prozę Cortázara przebija doświadczenie outsidera, "paryskiego Argentyńca", nonkonformisty nie potrafiącego wytrzymać na ciepłej posadzie tłumacza w międzynarodowej organizacji, obserwującego poruszające się zegarki w stołówce i jeżdżące windą zestawy guzików.
Na szczególną uwagę w dorobku pisarza zasługuje najwyżej oceniana Gra w klasy, która jest także grą z dotychczasową linearną formą powieści. Nowoczesne teorie literackie uznają ją za jeden z pierwszych przykładów hipertekstu. We wstępie do powieści czytamy, że można czytać ją na co najmniej dwa sposoby - tradycyjnie i poruszając się po wytyczonym przez pisarza szlaku, który polega na przemieszczaniu się od rozdziału do rozdziału w innej niż normalna kolejności.
Książki Cortázara przetłumaczyła na język polski pisarka Zofia Chądzyńska.
Dzieła
.
- Presencia, 1938 (sonety)
- La otra orilla, 1945
- Los reyes, 1949 (teatr)
- Bestiarium (Bestiario), 1951 (opowiadania)
- Koniec zabawy (Final del juego), 1956 (opowiadania)
- Tajemna broń (Las armas secretas), 1959 (opowiadania)
- Wielkie wygrane/Nagrody (Los premios), 1960 (powieść)
- Opowieści o kronopiach i famach (Historias de cronopios y de famas), 1962 (różne)
- Carta a una señorita en París, 1963
- Gra w klasy (Rayuela), (1963, wyd. polskie 1968) (powieść)
- La autopista del Sur, 1964
- Dla wszystkich ten sam ogień (Todos los fuegos el fuego), 1966 (opowiadania)
- W osiemdziesiąt światów dookoła dnia (La vuelta al día en ochenta mundos), 1967 (opowiadania)
- El perseguidor y otros cuentos, 1967 (opowiadania)
- Buenos Aires, Buenos Aires, 1967
- 62. Model do składania (62/modelo para armar), 1968 (powieść)
- Casa tomada, 1969
- Ostatnia runda (Último round), 1969
- Relatos, 1970
- Viaje alrededor de una mesa, 1970
- La isla a mediodía y otros relatos, 1971
- Pameos y meopas, 1971 (poezja)
- Proza z obserwatorium (Prosa del observatorio), 1972
- Książka dla Manuela (Libro de Manuel), 1973 (powieść)
- La casilla de los Morelli, 1973
- Ośmiościan (Octaedro), 1974 (opowiadania)
- Fantomas contra los vampiros multinacionales, 1975 (komiks)
- Opowiadania zebrane (Cuentos completos), 1975
- Estrictamente no profesional, 1976.
- Alguien que anda por ahí, 1977 (opowiadania)
- Territorios, 1979 (opowiadania)
- Un tal Lucas, 1979 (opowiadania)
- Queremos tanto a Glenda, 1980 (opowiadania)
- Niewpory (Deshoras), 1982 (opowiadania)
- Autonauci z kosmostrady (Los autonautas de la cosmopista), 1982 (wspólnie z Carol Dunlop)
- Nicaragua tan violentamente dulce, 1983
- Silvalandia (oparta na ilustracjach Julio Silva), 1984
- Salvo el crepúsculo, 1984 (poezja)
- Divertimento, 1986 (dzieło wydane pośmiertnie)
- Egzamin (El examen), 1986 (powieść wydana pośmiertnie)
- Diario de Andrés Fava, 1995
- Adiós Robinson y otras piezas breves (teatr), 1995