Wolna encyklopedia
| Ka-50 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Rosja |
| Producent | Kamow |
| Typ | Śmigłowiec szturmowy/przeciwpancerny wsparcia |
| Konstrukcja | stalowo-kompozytowa (ponad 1/3 konstrukcji to kompozyty) |
| Załoga | 1 |
| Historia | |
| Data oblotu | 17 czerwca 1982 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 2 × silnik turbinowy Klimow TW3-117WK |
| Moc | 1640 kW każdy |
| Wymiary | |
| Średnica wirnika | 2 × 14,5 m |
| Długość | 16 m |
| Wysokość | 4,93 m |
| Masa | |
| Własna | 7800 kg |
| Startowa | 9800 kg |
| Zapas paliwa | 1870 l |
| Osiągi | |
| Prędkość maksymalna | 350 km/h |
| Prędkość wznoszenia | 10 m/s |
| Zasięg | 450 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| Działka: 30mm działko Szipunow 2A42 (500 pocisków), 4 × 23mm działko pod skrzydełkami szczątkowymi (940 pocisków) Rakiety: AT-12 Wichr, AA-11/ARCHER, pociski niekierowane 80mm (40 szt.) Broń zrzucana: 4 × bomba (500 kg.) |
|
| Użytkownicy | |
| Rosja | |
| Rzuty | |
 |
|
Ka-50 – jednomiejscowy śmigłowiec wojskowy produkcji rosyjskiej, zaprojektowany jako helikopter szturmowy.
Spis treści |
Wstęp
Ka-50 został stworzony w biurze konstrukcyjnym Kamowa we wczesnych latach 80., a wprowadzony do służby w armii Federacji Rosyjskiej w roku 1995. Jego nazwa wywoławcza NATO to Hokum, a w Rosji "Cziornaja Akuła (Чёрная акула)". Na razie wyprodukowano tylko kilka sztuk i nie rozpoczęto masowej produkcji. Stworzono dwie wersje śmigłowca, Ka-50 Hokum-A jest jednomiejscowym śmigłowcem bliskiego wsparcia, a Ka-52 Hokum-B jest dwumiejscowym helikopterem szkoleniowym oraz bojowym.
Opis
Ka-50 ma być używany do likwidowania celów naziemnych, w tym celów opancerzonych, wolno poruszających się pojazdów oraz piechoty. Został wyprodukowany by wspólnie z Mi-28 "Havoc" zastąpić wysłużonego Mi-24 "Hind" w roli bojowego śmigłowca z możliwością walki nocnej. W jego projektowaniu uwzględniono ewentualne starcie z amerykańskim AH-64 "Apache". Ze względu na smukłe kształty kadłuba przypomina nieco samolot z podwójnym śmigłem ponad kadłubem. Helikopter posiada dwa współosiowe wirniki (z trzema łopatami każdy) wykonanymi z bardzo wytrzymałych i odpornych na przestrzelenie materiałów kompozytowych.
Taka konfiguracja wirników, nazywana "układem Kamowa" jest powszechnie stosowana w rosyjskich śmigłowcach morskich konstrukcji biura konstrukcyjnego Kamowa, jak np. w popularnym Ka-27, jednak raczej rzadko występuje w konstrukcjach innych producentów. Z racji posiadania dwóch przeciwbieżnych wirników głównych, śmigłowiec ten nie potrzebuje śmigła ogonowego, które w tradycyjnych konstrukcjach równoważy moment obrotowy pojedynczego wirnika głównego. Powoduje to, że ogon jest niezwykle krótki, a po odstrzeleniu go, śmigłowiec, może nadal lecieć, choć z poważnymi problemami.
Pancerz Ka-50 jest prawie idealnie aerodynamiczny. Posiada umieszczone pośrodku skrzydła do podwieszania rakiet różnego rodzaju. Za kabiną pilota po obu bokach maszyny znajdują się dwa silniki. W razie uszkodzenia układu smarowania, śmigłowiec jest w stanie kontynuować zadanie przez 30 minut, dzięki zastosowania w układach przeniesienia napędu elementów pokrytych tworzywem zbliżonym do teflonu - o niskim współczynniku tarcia.
Kabina pilota jest całkowicie opancerzona, posiada także rewolucyjny system katapultowania (pierwszy raz na świecie,kiedy zastosowano tą możliwość w śmigłowcu) Zwiezda K-37-800. Katapultowanie może nastąpić na dowolnej wysokości i przy maksymalnej prędkości. W pierwszej fazie lotu fotela wyrzucanego z przypiętym do niego pilotem jego tor przebiega przez płaszczyzny obrotu wirników. Konstruktorzy rozwiązali ten problem przez zastosowanie systemu odstrzeliwującego łopaty wirników tuż przed wystrzeleniem fotela, oczywiście cała sekwencja katapultowania jest w pełni automatyczna. Mechanizm ten wymusił opracowanie specjalnej taktyki dla Ka-50 działających w parach lub większych zespołach: odstrzelone łopaty są bowiem rozrzucane siłą odśrodkową w przypadkowych kierunkach i trzeba było liczyć się z ryzykiem ich uderzenia w inną maszynę w szyku. Pilot znajduje się też w specjalnym łożu wykonanym z mat. kevlar. Zapewnia to pełne bezpieczeństwo dla załogi, nawet pod silnym ostrzałem.
Śmigłowiec posiada wiele unikatowych cech służących zmniejszeniu kosztów jego użytkowania i wytrzymałości konstrukcji. Pojemniki do przechowywania amunicji i wszystkie systemy wewnątrz maszyny są chronione przez zrobioną w 35% z kompozytów "zbroją" z kevlaru i nomexu.
Awionika jest podobna do stosowanej w jednoosobowych samolotach bojowych. Dzięki niej pilot może używać satelitarnego systemu nawigacji w każdą pogodę, 24 godziny na dobę. Kamery TV oraz laserowy system namierzania pozwala na likwidację celu zarówno w dzień jak i w nocy. Jednak najważniejszym elementem jest system nakierowywania, dzięki któremu brak strzelca nie jest problemem. Komputer pokładowy można ustawić tak by wciąż trzymał cel na muszce. Pilot może namierzyć, oznaczyć i zaatakować cel z odległości do 10 km.
Uzbrojenie
Uzbrojenie stanowi szybkostrzelne działko 30 mm, zamontowane z boku kadłuba, oraz sześć punktów powieszenia rakiet powietrze-ziemia, powietrze-powietrze, kierowane lub niekierowane, bomby różnych kalibrów oraz dodatkowe pojemniki na amunicję. Udźwig wynosi 2,300 kg. Typowym układem broni w formacji przeciwczołgowej jest 12 rakiet AT-16, 500 sztuk amunicji do działka kaliber 30mm oraz dwa pojemniki z rakietami niekierowanymi 80 mm po 20 sztuk każda. W razie potrzeby można go wyposażyć w rakiety powietrze-powietrze Igła-C. Ciekawostką jest, że helikopter używa zmodyfikowanej wersji działka 30 milimetrowego, używanego na Bojowym Wozie Piechoty BMP-2. W BMP2 używane było działko 2A42 na Hokum zastosowano 2A72.
Historia
W styczniu 2001 roku 2 Ka-50 odbyły chrzest bojowy w Czeczenii. Piloci tych śmigłowców zniszczyli 30 ważnych strategicznie celów (duże grupy rebeliantów, pojazdy ukryte w trudno dostępnych górskich bazach). Helikoptery wykazały się ogromną skutecznością, wspaniałymi zdolnościami akrobatycznymi nawet na wysokości 5,000 m (tego wszystkiego nie dokonałby Mi-24, wcześniej używany w rosyjskiej armii).
Wersje eksportowe
Dwumiejscowa wersja Ka-50 o nazwie Ka-50-2 Erdogan brała udział w konkursie na śmigłowiec bojowy dla armii tureckiej. Pod wieloma względami był to zupełnie nowy śmigłowiec - z fotelami operatora uzbrojenia i pilota ustawionymi w tandem oraz działkiem w ruchomym stanowisku pod przednią częścią kadłuba. Ka-50-2 przegrał wówczas z AH-1 Cobra. Przetarg ten został jednak unieważniony w roku 2004.
Wersje
- V-80 – prototyp
- Ka-50 Czarny Rekin- wersja bojowa 1 osobowa
- Ka-50Sz – prototyp Nocnego rekina
- Ka-50 – Nocny Rekin – nocna wersja Ka-50
- Ka-52 – wersja bojowa i treningowa dwuosobowa
- Ka-52 Aligator – nocna wersja Ka-52
- Ka-50-2 Erdogan – wersja produkowana wraz z Israel Aircraft Industries Ltd. Pod wieloma względami jest zupełnie innym helikopterem
|
Samoloty szkolno-treningowe
|
|
|
Prototypy i konstrukcje doświadczalne
|
|