Wolna encyklopedia
| Prezes Rady Ministrów | |
| Kazimierz Marcinkiewicz | |
 |
|
| ur. 20 grudnia 1959 w Gorzowie Wielkopolskim | |
| Partia polityczna | Prawo i Sprawiedliwość |
| Wykształcenie | wyższe |
| Poprzednik | Marek Belka |
| Okres urzędowania | od 31 października 2005 do 14 lipca 2006 |
| Następca | Jarosław Kaczyński |
| Wiceprezes(i) Rady Ministrów | Ludwik Dorn, Zyta Gilowska, Roman Giertych, Andrzej Lepper |
| Szef Kancelarii Premiera | Mariusz Błaszczak |
| Zobacz rząd tego premiera | |
| Minister skarbu państwa (p.o.) | |
| Okres urzędowania | od 11 września 2007 do 16 listopada 2007 |
| Przynależność polityczna | Prawo i Sprawiedliwość |
| Poprzednik | Andrzej Mikosz |
| Następca | Wojciech Jasiński |
| Prezydent miasta stołecznego Warszawy (p.o.) | |
| Przynależność polityczna | Prawo i Sprawiedliwość |
| Okres urzędowania | od 20 lipca 2006 do 2 grudnia 2006 |
| Poprzednik | Mirosław Kochalski |
| Następca | Hanna Gronkiewicz-Waltz |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Kazimierz Marcinkiewicz (ur. 20 grudnia 1959 w Gorzowie Wielkopolskim) – polski polityk, nauczyciel, wiceminister edukacji narodowej w rządzie Hanny Suchockiej w latach 1992-1993, poseł na Sejm III, IV i V kadencji, Prezes Rady Ministrów od 31 października 2005 do 14 lipca 2006.
Od 20 lipca 2006 do 2 grudnia 2006 pełnił obowiązki prezydenta m.st. Warszawy. Od 2 stycznia 2007 był doradcą p.o. prezesa PKO BP. Od 1 marca 2007 do 18 maja 2008 był dyrektorem w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju w Londynie.
Spis treści |
Wykształcenie
Z wykształcenia jest fizykiem, ukończył w 1984 studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1992 ukończył studia podyplomowe w zakresie administracji na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Ukończył również szkolenia w Studium Fundacji Boscha (struktura i funkcjonowanie szkolnictwa wyższego w Niemczech) oraz Centrum Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Warszawie.
Rozpoczął studia doktoranckie na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Szczecińskiego pod kierunkiem profesor Teresy Lubińskiej, późniejszej minister finansów w jego rządzie.
Działalność zawodowa
W latach 1982-1989 był nauczycielem matematyki i fizyki w Szkole Podstawowej nr 17 w Gorzowie Wielkopolskim, następnie wicedyrektorem jednego z Zespołów Szkół Ogólnokształcących w Gorzowie Wlkp. (1989-1990), kuratorem oświaty w Gorzowie Wlkp. (1990-1992), wiceministrem edukacji narodowej w rządzie Hanny Suchockiej (1992-1993), wicedyrektorem Wojewódzkiego Ośrodka Metodycznego w Gorzowie Wlkp. (1994-1995) i dyrektorem Zespołu Kolegiów Nauczycielskich (1995-1997). Był również głównym inicjatorem powołania w Gorzowie Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej. W latach 1994-1998 był prezesem Fundacji na rzecz Gorzowskiej Szkoły Wyższej, a od 1997 przewodniczącym Konwentu PWSZ. Jest też działaczem funkcjonującego przy tej uczelni pierwszoligowego klubu koszykarskiego kobiet (AZS PWSZ Gorzów).
Działalność polityczna
W latach 80. działał w opozycji, w latach 1983-1990 był członkiem NSZZ "Solidarność", a także organizatorem życia politycznego środowiska konserwatywnego w regionie gorzowskim. W 1985 był współzałożycielem i redaktorem pisma katolickiego Aspekty, zaś w latach 1985-1990 redaktorem i wydawcą Pisma Oświaty Niezależnej "Pokolenie". Był założycielem Gorzowskiego Klubu Politycznego "Ład i Wolność" (1988).
W 1989 brał udział w zakładaniu Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Od 1994 kierował zarządem regionu ZChN w Gorzowie. W latach 1994-1998 zasiadał w zarządzie głównym tej partii. Opowiadał się za ochroną wartości chrześcijańskich w życiu politycznym i społecznym. Jako wiceminister edukacji sprzeciwiał się wprowadzeniu wychowania seksualnego do programów nauczania.
Od 1997 do 2006 sprawował mandat posła na Sejm RP III, IV i V kadencji. W latach 1999-2000 był szefem Gabinetu Politycznego Premiera Jerzego Buzka. Podał się do dymisji, motywując swoją rezygnację brakiem możliwości realizowania własnych pomysłów politycznych.
W Sejmie III kadencji był członkiem Klubu Parlamentarnego Akcji Wyborczej Solidarność. W 2001 wraz z grupą innych działaczy m.in. ZChN współtworzył Przymierze Prawicy. Od czasu połączenia Przymierza Prawicy z Prawem i Sprawiedliwością w 2002 należał do Prawa i Sprawiedliwości. Od lipca[1] do września 2001 przewodniczył Klubowi Parlamentarnemu PiS w Sejmie III kadencji. Był prezesem regionu lubuskiego tej partii. W Sejmie IV kadencji kierował Komisją Skarbu Państwa (po rezygnacji Wiesława Walendziaka w 2004).
W 2003 wraz z Wiesławem Walendziakiem założył Instytut Środkowoeuropejski – wydawcę dwumiesięcznika "Międzynarodowy Przegląd Polityczny". Jest autorem książki Pracowitość i uczciwość w polityce (2001).
Związany ze środowiskami katolickimi. W latach 1995-1998 był członkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Był również prezesem Towarzystwa Szkół Katolickich. Działał w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Katolickich oraz Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich. Za wypowiedzi pod adresem osób homoseksualnych był krytykowany w 2005 i 2006 przez Amnesty International oraz Human Rights Watch[2][3].
W 2007 odszedł z Prawa i Sprawiedliwości. Informacja o jego rezygnacji z członkostwa w PiS miała być nieupubliczniana przed 21 października 2007[4].
Prezes Rady Ministrów
Jarosław Kaczyński 27 września 2005 wyznaczył Kazimierza Marcinkiewicza jako kandydata PiS na stanowisko premiera po zwycięskich dla tej partii wyborach parlamentarnych.
19 października został desygnowany, a 31 października zaprzysiężony na tę funkcję przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego. 10 listopada jego rząd uzyskał w Sejmie wotum zaufania.
17 grudnia 2005 pod wpływem radości z wynegocjowanego unijnego budżetu Kazimierz Marcinkiewicz powiedział:
- "Jestem młodym człowiekiem, przynajmniej za takiego się uważam, a młodzi ludzie jak coś wygrają, robią coś takiego: yes, yes, yes!"
Okrzyk Yes, yes, yes! wszedł do potocznego języka i bywał wykorzystywany w kulturze masowej[5]. Cytat ten został również wykorzystany w kampanii reklamowej Volkswagena, niemieckiego koncernu samochodowego[5].
4 stycznia 2006 przejął urząd ministra skarbu państwa, po dymisji Andrzeja Mikosza, który pełnił do powołania na to stanowisko Wojciecha Jasińskiego. 24 kwietnia 2006 otrzymał nagrodę Wiktora 2005 w kategorii Najpopularniejszy polityk.
7 lipca 2006 poinformował Komitet Polityczny PiS o zamiarze podania się do dymisji. Komitet Polityczny PiS zarekomendował Jarosława Kaczyńskiego na stanowisko prezesa Rady Ministrów. 10 lipca prezydent przyjął dymisję jego gabinetu, obowiązki Prezesa Rady Ministrów pełnił do 14 lipca tego roku.
Pełniący obowiązki prezydenta Warszawy
18 lipca 2006 został oficjalnie nominowany przez premiera Jarosława Kaczyńskiego na pełniącego funkcję Prezydenta m.st. Warszawy (jako zarządca komisaryczny miasta). Urząd objął 20 lipca, zastępując na tym stanowisku Mirosława Kochalskiego. W związku z objęciem funkcji wygasł jego mandat poselski.
Wybory samorządowe
Był kandydatem partii Prawo i Sprawiedliwość na prezydenta Warszawy w wyborach samorządowych w 2006. W I turze wyborów zajął pierwsze miejsce z wynikiem 38,42% (272 050 głosów). W II turze przegrał z Hanną Gronkiewicz-Waltz (z PO), uzyskując 46,82% (329 309 głosów)[6]. Przekazanie władzy nowej prezydent nastąpiło 2 grudnia tego roku.
Poza światem polityki
W styczniu 2007 rozpoczął pracę jako doradca p.o. prezesa banku PKO BP Sławomira Skrzypka. Startował w konkursie na prezesa banku PKO BP, ale wycofał się z kandydowania. 1 marca 2007 rozpoczął pracę w EBOiR, gdzie zasiada w Radzie Dyrektorów jako reprezentant Polski. W 2007 ukazał się wywiad-rzeka Marcinkiewicz. Kulisy władzy (autorstwa Kazimierza Marcinkiewicza, Piotra Zaremby i Michała Karnowskiego).
Życie prywatne
Żonaty, ma czworo dzieci: Macieja (ur. 1982), Urszulę (ur. 1983), Stanisława (ur. 1986), Piotra (ur. 1995).
Przypisy
Źródła
- Strona sejmowa posła V kadencji
- Paweł Krysiak, Włodzimierz Nowak, Chrześcijanin pożarł lwa, portal gazeta.pl z 23 października 2005
Linki zewnętrzne
| W dniu zaprzysiężenia |
Ludwik Dorn (PiS) • Grażyna Gęsicka (bezp.) • Krzysztof Jurgiel (PiS) • Tomasz Lipiec (bezp.) • Teresa Lubińska (bezp.) • Kazimierz Marcinkiewicz (PiS) • Stefan Meller (bezp.) • Krzysztof Michałkiewicz (PiS) • Andrzej Mikosz (bezp.) • Jerzy Polaczek (PiS) • Zbigniew Religa (bezp.) • Michał Seweryński (bezp.) • Radosław Sikorski (bezp.) • Jan Szyszko (PiS) • Kazimierz Ujazdowski (PiS) • Zbigniew Wassermann (PiS) • Piotr Woźniak (PiS) • Zbigniew Ziobro (PiS) |
 |
| Późniejsi członkowie rządu |
Anna Fotyga (PiS) • Roman Giertych (LPR) • Zyta Gilowska (bezp.) • Wojciech Jasiński (PiS) • Antoni Jaszczak (PSL) • Anna Kalata (SRP) • Andrzej Lepper (SRP) • Rafał Wiechecki (LPR) • Paweł Wojciechowski (bezp.) |
Mirosław Pietrewicz • Emil Wąsacz • Andrzej Chronowski • Aldona Kamela-Sowińska • Wiesław Kaczmarek • Sławomir Cytrycki • Piotr Czyżewski • Jerzy Hausner (p.o) • Zbigniew Kaniewski • Jacek Socha • Andrzej Mikosz • Kazimierz Marcinkiewicz (p.o) • Wojciech Jasiński • Jarosław Kaczyński (p.o.) • Wojciech Jasiński • Aleksander Grad
Włodzimierz Cimoszewicz (bezp.) | Ryszard Czarnecki (AWS) | Jerzy Buzek (AWS) | Leszek Miller (SLD) | Marek Belka (SLD, PD) | Stefan Meller (bezp.) | Kazimierz Marcinkiewicz (PiS) | Anna Fotyga (PiS) | Donald Tusk (PO)
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
