Wolna encyklopedia

Kazimierz Rusinek (ur. 7 lutego 1905 w Krakowie, zm. 5 maja 1984 w Warszawie) – działacz socjalistyczny i komunistyczny, polityk, dziennikarz prasy lewicowej, poseł na Sejm Ustawodawczy.

Od grudnia 1921 r.^[1] członek Polskiej Partii Socjalistycznej. Sekretarz Centralnego Związku Robotników Przemysłu Chemicznego w Polsce z siedzibą w Czechowicach-Dziedzicach, a nastepnie sekretarz Okręgowej Komisji Związków Zawodowych w Grudziądzu i Poznaniu.

Sekretarz Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS na Pomorzu (1928 - 1931) i w Poznańskim 1935 - 1939). Członek prezydium Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego w Gdyni. We wrześniu 1930 r. jedne z organizatorów poparcia Centrolewu, m.in. aresztowany w czasie wspólnego wiecu 14 września 1930 r. z Narodową Partią Robotniczą w Toruniu, gdzie doszło do starć z policją i masowych aresztowań. 14 września 1930 r. skazany za utworzenie oddziału Milicji PPS na 7 miesięcy więzienia.

W latach 1937-1939 członek Rady Naczelnej PPS. W 1939 prawdopodobnie przewodniczący PPS w Gdyni.

We wrześniu 1939 r. organizator i dowódca ochotniczych Drużyn Robotniczych przy PPS pomagających przy budowie umocnień w Gdyni i okolicach. 7 września w uzgodnieniu z płk. Stanisławem Dąbkiem, dowódcą Lądowej Obrony Wybrzeża, przystapił do formowania Ochotniczego Batalionu Kosynierów. Po wojnie podobno przypisywał sobie dowodzenie kompanią Gdyńskich Kosynierów w czasach PRL zwanych "czerwonymi".

Po kapitulacji Kępy Oksywskiej, od września 1939 do lipca 1940 r. był więźniem obozu jenieckiego - oflagu II-A Prenzlau, a następnie od lipca 1940 r. w więzieniu Gestapo w Gdańsku, zaś od marca 1941 r. w obozach koncentracyjnych w Stutthofie oraz od listopada [[1941] r. w Mauthausen. Wraz z Józefem Cyrankiewiczem uczestnik konspiracyjnego ruchu oporu w obozach koncentracyjnych. Uwolniony 5 maja 1945 r. przez armię amerykańską. Po powrocie do kraju wraz Cyrankiewiczem spotkali się z działającym w konspiracji Zygmuntem Zarembą^[2]. Jednka wraz z Cyrankiewiczem postanowili przystąpić do "lubeleskiej" PPS.

Od czerwca 1945 r. członek Rady Naczelnej "lubelskiej" PPS. Od 1 lipca 1945 r. członek Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS, od sierpnia 1946 r. wiceprzewodniczący CKW. Od grudnia 1947 r. do września 1948 r. przewodniczący CKW PPS, pozostawał członkiem CKW do grudnia 1948 r. i "połączenia" z Polską Partią Robotniczą. W 1945 r. sekretarz generalny Komisji Centralnej Związków Zawodowych.

W 1954 r. był członkiem Komitetu Centralnego PZPR; w latach 1964-1971 zastępca członka KC. W latach 1947-1952 był ministrem pracy i opieki społecznej, w 1958 r. kierownikiem resortu kultury i sztuki, a od 1958 do 1971 wiceministrem kultury i sztuki.

Od roku 1956 do 1972 udzielał się jako sekretarz generalny, a od 1980 r. wiceprezes Rady Naczelnej ZBoWiD.

Od 1946 r. honorowy obywatel Gdyni. 22 września 2004 Rada Miasta Gdyni uchwałą nr XXIII/534/04^[3] pozbawiła Kazimierza Rusinka oraz Konstantego Rokossowskiego, Amazaspa Babadżaniana i Nikołaja Szablikowa - honorowego obywatelstwa Gdyni.

Przypisy

Bibliografia

• Kazimierz Rusinek, Kilka wspomnień o pomorskiej organizacji PPS, w: PPS. Wspomnienia z lat 1918-1939, Warszawa 1987 Tm 2 ISBN 83-05-11291-8 s.897-905.
• Kazimierz Rusinek, Gdynia-Prenzlau-Mauthausen, w: Polska Partia Socjalistyczna w latach wojny i okupacji 1939-1945. Księga wspomnień. Tom 2, Warszawa 1995 ISBN 83-85618-15-5