Wolna encyklopedia

Kinezyterapia (gr. kinesis - ruch) - leczenie ruchem, gimnastyka lecznicza. Podstawą tej dziedziny fizjoterapii są ćwiczenia ruchowe. Ruch staje się środkiem leczniczym, mającym wpływ na cały organizm. Zadaniem kinezyterapii jest maksymalne usunięcie niesprawności fizycznej i przygotowanie do dalszej rehabilitacji, np. społecznej.

Kinezyterapia dzieli się na miejscową i ogólną. Miejscowa - dotyczy bezpośrednio narządu zmienionego chorobowo, składają się a nią:

• ćwiczenia bierne - wykonywane przez kinezyterapeutę lub aparat CPM (Continuous Passive Motion – ciągły bierny ruch) bez czynnego udziału chorego;
• ćwiczenia izometryczne – czynne napinanie mięśni bez zmiany ich długości;
• ćwiczenia czynno-bierne – ruch wykonywany jest biernie natomiast pacjent czynnie rozluźnia mięśnie;
• ćwiczenia samowspomagane – pacjent siłą mięśni kończyny zdrowej wspomaga pracę osłabionych mięśni;
• ćwiczenia w odciążeniu – wykonywanie ruchu przy odciążeniu ćwiczonego odcinka ciała;
• ćwiczenia czynne;
• wyciągi;
• ćwiczenia synergistyczne;
• ćwiczenia oddechowe.

Ogólna - składa się z ćwiczeń części ciała nie objętych chorobą:

• ćwiczenia ogólnokondycyjne;
• ćwiczenia gimnastyki porannej;
• ćwiczenia w wodzie;
• sport inwalidów.

Kinezyterapia stosowana jest w schorzeniach i dysfunkcjach narządu ruchu, w zespołach bólowych kręgosłupa, po zabiegach operacyjnych, po udarach mózgu, po zawale serca, a także w okresie ciąży jako przygotowanie do porodu.

Metody kinezyterapeutyczne

• Metoda McKenzie
• NDT - Bobath
• Metoda Vojty
• PNF - Prioproceptive Neuromuscular Facilitation (M.Knott Concept)
• Metoda Kaltenborn-Evjenth

Zobacz też: Kinezjologia