Wolna encyklopedia
Współrzędne: 61°57'21" N 6°37'46" W
| Kirkjubøargarður | |
 Kirkjubøargarður w lutym 2007. |
|
| Miejsce | Kirkjubøur Wyspy Owcze |
| Adres | Kirkjubøargarður FO-175 Kirkjubøur |
| Typ budynku | Drewniana chata rybacka |
| Liczba kondygnacji | Dwie (parter i poddasze) |
| Ukończenie budowy | XI wiek |
| Ważniejsze przebudowy | Dobudowanie Loftstovan (XII wiek) Dobudowanie Stórastovan (1772) Częste remonty przez schodzące z gór lawiny. |
| Pierwszy właściciel | Osadnicy wikińscy (XI wiek) |
| Kolejni właściciele | Episkopat Wysp Owczych (XI wiek-ok. 1538) Własność króla Danii (ok. 1538-1550) Rodzina Patursson (1550-dziś) |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| strona internetowa budynku | |
Choć Kirkjubøargarður to tylko zwykły rybacki, drewniany dom, położony na Wyspach Owczych, jego historia jest długa i barwna, bowiem stoi niemal nienaruszony już od dziesięciu wieków. Nazwa oznacza Dziedziniec Kirkjubøuru, a znany też jest pod nazwą Dom Króla.
Historia
Legenda mówi, że Kirkjubøargarður został wybudowany z dryfującego drewna, które przypłynęło z Norwegii, ok. 1100 roku. Od tamtego czasu była to szkoła dla duchownych oraz rezydencje episkopatu. Najstarszym pomieszczeniem jest Roykstovan (Zadymiona Sala). Uważa się, iż mógł on zostać przeniesiony, gdyż nie pasuje do fundamentu. W pokoju Loftstovan (Pokój na Poddaszu) mógł pisać biskup Erlendur, swój Owczy List, dziś najstarszy dokument na Wyspach Owczych, w 1298 roku. Pokój został przekształcony w bibliotekę. Najnowszy pokój wybudowany został dopiero w 1772 roku, a jego nazwa to Stórastovan (Duży Pokój). W 1538 na Wyspach Owczych rozpoczęła się reformacja kościoła, król duński, Chrystian III zawładnął wszystkimi, katolickimi terenami Wysp, co stanowiło wtedy połowę ich obszaru, a Kirkjubøargarður był wtedy największą farmą w tamtym regionie. Władca usunął stamtąd kler i w 1550 roku zamieszkała tam rodzina Patursson, później znamienici, farerscy pisarze. Po uzyskaniu autonomii przez Wyspy Owcze dom został przekazany farerskiemu parlamentowi, a Paturssonowie dzierżawią go, a własność przechodzi po śmierci ojca na najstarszego syna.
Dziś, na farmie hoduje się kilka koni oraz owiec. Można tam dostać coś do jedzenia z prawdziwej, farerskiej kuchni i picia. Oczywiście można też zwiedzić dom.