Wolna encyklopedia

Ten artykuł dotyczy stylu w muzyce poważnej. Zobacz też: muzyka poważna, Muzyka klasyczna - album Pezeta.

Klasycyzm – okres w rozwoju muzyki pomiędzy barokiem a romantyzmem. Styl klasycystyczny w muzyce ujawnił się w drugiej połowie XVIII wieku. Trwał w latach 1750—1820 (daty umowne).

Termin „klasyczny” znaczy „doskonały” (łac. classicus – doskonały). Po barokowym bogactwie formalnym i upodobaniu do kontrastów zwrócono się ponownie w stronę wzorów klasycznych, to znaczy w kierunku przejrzystości, symetrii i równowagi w stosowaniu środków artystycznych.

Muzykę okresu klasycyzmu w Europie nazywamy „muzyką klasyczną”. Kompozytorzy odeszli od skomplikowanych technik polifonicznych, preferując znacznie bardziej klarowną pod względem strukturalnym muzykę homofoniczną. Najczęściej używane przez nich formy to rondo, wariacje i sonata, z tego względu nazwane później formami klasycznymi. Wielkim centrum muzyki klasycznej stał się Wiedeń, dzięki tworzącym tam trzem wybitnym kompozytorom: Haydnowi (1732—1809), Mozartowi (1756—1791) oraz Beethovenowi (1770—1827). Nazywamy ich klasykami wiedeńskimi. Stworzyli oni wiele ważnych, nowatorskich na owe czasy kompozycji. Do cech muzyki okresu klasycyzmu należą także: rezygnacja z basso continuo (partie instrumentów harmonicznych są precyzyjnie zapisane) i rozkwit muzyki instrumentalnej.

Najpopularniejszymi gatunkami muzycznymi uprawianymi w klasycyzmie były:

W klasycyzmie skład instrumentalny orkiestry symfonicznej został rozbudowany o klarnety, puzony oraz flet piccolo.

Klasycyzm w Polsce

W Polsce na okres klasycyzmu przypadają początki muzyki symfonicznej (A. Milwid, W. Dankowski), opery (M. Kamieński, J. Stefani, W. Lessel) i muzyki fortepianowej (M. K. Ogiński, Maria Szymanowska).


Literatura

Zobacz też

Źródło: „haslo,Klasycyzm_w_muzyce”