Wolna encyklopedia

Kolej magnetyczna w Szanghaju
Kolej magnetyczna w Szanghaju
Wnętrze Transrapid-u w Szanghaju
Wnętrze Transrapid-u w Szanghaju

Kolej magnetyczna (zwana czasem Maglev od ang. magnetic levitationlewitacja magnetyczna) to kolej, w której tradycyjne torowisko zostało zastąpione przez układ elektromagnesów. Dzięki polu magnetycznemu kolej ta nie ma kontaktu z powierzchnią toru, gdyż cały czas unosi się nad nim. Do realizacji tego zadania wykorzystuje się elektromagnesy wykonane z nadprzewodników (w Japonii) lub konwencjonalne (w Niemczech). Mogą przez to rozwijać duże prędkości. Dzięki zastosowaniu magnesów eliminowane jest tarcie kół, które w tradycyjnych pociągach znacznie ogranicza maksymalną prędkość jazdy. Dzięki temu maglevy zbliżają się do 600 km/h (rekord świata w prędkości magleva należy do japońskiej jego wersji, został osiągnięty 2 XII 2003 i wynosi 581 km/h, jest o 6 km/h większy od rekordu TGV). Istnieją linie kolei magnetycznej w Japonii, Niemczech i Chinach.

Spis treści

Historia

W latach 60. Eric Laithwaite zbudował pierwszą na świecie testową linie kolei magnetycznej o długości 1,6 km, niestety jego badania zostały przerwane w 1973 z powodu braku funduszy. Do końca XX wieku odrębnie Niemcy i Japonia wypracowały swoje technologie. Największym problemem, który do dnia dzisiejszego nie został rozwiązany są wysokie koszta związane z nadprzewodnikami.

Historia rekordów prędkości

Wpisane do Księgi Rekordów Guinessa

Komercyjne zastosowania

Pierwszy publicznie dostępny Maglev został otworzony w 1984 w Birmingham. Na Trasie o długości 600 metrów rozwijał 42 km/h. Ostatecznie został zamknięty w 1995 z powodu zbyt dużej zawodności.

Od 2003 istnieje w Szanghaju najdłuższa na świecie trasa kolei magnetycznej Transrapid zbudowana przez niemiecką firmę Transrapid International. Długość trasy wynosi około 30 km, pokonywana jest w 7 minut i 20 sekund. Pociąg rozwija maksymalną prędkość 431 km/h. Na otwarcie linii w Szanghaju przyjechał były kanclerz Niemiec Gerhard Schröder.

Zobacz też

Linki zewnętrzne