Wolna encyklopedia
Konstantyn VI (ur. 14 stycznia 771, zm. 797) – cesarz bizantyjski od 780.
Jedyny syn Leona IV Chazara, został uwięziony i oślepiony przez matkę, cesarzową Irenę. Konstantyn został koronowany na współcesarza 24 kwietnia 776, kiedy jego ojciec był cesarzem - po śmierci ojca w 780 - został jedynym władcą w wieku 9 lat. Jego matka była regentką i nie przekazała mu władzy nawet kiedy osiągnął pełnoletność.
W 782 został zaręczony z Rotrudą, córką króla Franków - Karola Wielkiego i jego trzeciej żony - Hildegardy. Irena jednak w 788 zerwała zaręczyny.
Ożenił się po raz pierwszy z Marią z Amnii, ale rozwiódł się z nią kiedy nie urodziła mu następcy tronu. Maria i Konstantyn mieli dwie córki:
- Eufrozynę, żonę cesarza Michała II,
- Irenę.
Ze swoją kochanką, a następnie drugą żoną - Teodote, Konstantyn miał syna:
- Leona, który zmarł w 797.
| Poprzednik Leon IV Chazar |
Cesarz bizantyjski 780 - 797 |
Następca Irena |