Wolna encyklopedia

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Należy w nim poprawić: usunąć elementy amatorsko-popularyzatorskie i zastąpić dobrze udokumentowanymi informacjami technicznymi; opisać działanie i konstrukcję korektorów w oparciu o filtry środkowoprzepustowe i środkowozaporowe; wyjaśnić co to są pasma tercjowe i oktawowe, skąd się wzięła liczba 31 w sprzęcie studyjnym (na przykład korektor tercjowy na pasmo 16-25000 Hz będzie miał nie 31 tylko 33 pasma), dlaczego zniekształcenia fazowe sygnału wpływają na użyteczność korektorów w sprzęcie hi-end (a nie wykluczają ich z profesjonalnych zastosowań studyjnych). Po likwidacji wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

panel sterujący 31-pasmowego equalizera tercjowego Behring

Korektor graficzny, equalizer służy do zmiany wartości natężenia dźwięku dla poszczególnych częstotliwości. Dzięki niemu można uzyskać głośniejsze lub cichsze tony wysokie, średnie lub niskie. Ma to za zadanie skorygowanie barwy dźwięku. Korektor w zestawach wieżowych włącza się w kaskadzie pomiędzy źródłem sygnału (np. tunerem) a wzmacniaczem. W systemach hi-end nie stosuje się tego typu urządzeń ze względu na ogromne zmiany w torze sygnału, a co za tym idzie wprowadzenie bardzo dużej ilości zniekształceń (szczególnie przesunięć fazowych) wynikających z niedoskonałości budowy filtrów.

Popularny korektor ma kilka potencjometrów suwakowych korygujących sygnał w poszczególnych pasmach częstotliwości (zwykle 5-10 częstotliwości korekcyjnych na kanał) oraz regulację wzmocnienia sygnału w całym kanale; zwykle posiada również możliwość wyłączenia korekcji. Istnieją korektory studyjne, umożliwiające znacznie dokładniejszą korekcję dźwięku i w szerszym paśmie oraz zakresie, niż sprzęt amatorski. Najczęściej w praktyce nagłośnienia scenicznego stosuje się tzw. korektor tercjowy, oferujący zazwyczaj 31 pasm korekcji na każdy kanał. Jest on na tyle precyzyjny, że pozwala precyzyjnie modelować brzmienie, a jednocześnie szerokość poszczególnych pasm pozwala na naturalne brzmienie bez zniekształceń nieliniowych.

Obecnie coraz częściej klasyczny korektor jest zastępowany przez mikroprocesorowy korektor częstotliwości. W praktyce studyjnej nadal stosuje się jednak klasyczne rozwiązania przede wszystkim ze względu na wygodę użytkowania, pozwalające jednym rzutem oka ocenić stopień korekcji. Nawet jeżeli sam proces korekcji odbywa się w układzie komputerowym, to dla wygody użytkowania często stosuje się graficzna formę wyświetlania zbliżoną do tradycyjnego korektora graficznego.