Wolna encyklopedia

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Należy w nim poprawić: styl, źródła. Po wyeliminowaniu wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Woda jest bardzo dobrym rozpuszczalnikiem dla wielu substancji. Rozpuszcza także skały wapienne; szczególnie łatwo, gdy zawiera dwutlenek węgla. Dzięki tej właściwości woda rzeźbi w skałach wapiennych niepowtarzalny krajobraz, zwany krajobrazem krasowym. Proces tworzenia krajobrazów krasowych trwa długo i jest dziełem przyrody. Cechą charakterystyczną tych krajobrazów są doliny rzek o płaskich dnach i stromych zboczach. Spotkać

można również pojedyncze wzgórza wapienne dochodzące nawet do 500 m. n.p.m.

Częstym zjawiskiem w krajobrazie krasowym są potoki znikające w spękaniach skalnych. Miejsce, gdzie woda wpływa pod powierzchnię ziemi nazywamy ponorem. Po przepłynięciu kilku kilometrów woda ponownie wypływa na powierzchnię. Przykładem jest rzeka Prądnik. Najciekawsze w krajobrazie krasowym są jednak jaskinie. Powstały one dzięki wodom opadowym zasobnym w dwutlenek węgla. Woda ta w kontakcie ze skałą wapienną tworzyła i tworzy nadal szczeliny skalne. Poszerza je, spływa coraz głębiej, nieustannie drążąc skałę. W jaskiniach można zobaczyć zwisające wapienne sople - stalaktyty i podobne, ale wyrastające z dna jaskini stalagmity. Stalaktyt połączony ze stalagmitem tworzą stalagnat .