Wolna encyklopedia

Sejm RP, wejście do Krajowej Rady Sądownictwa oraz biur Kancelarii Sejmu i Senatu

Krajowa Rada Sądownictwa jest konstytucyjnym organem kolegialnym istniejącym od 8 IV 1989, a powołanym 29 XII 1989. Składa się z 25 członków (art. 187 ust. 1 Konstytucji):

  1. Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Ministra Sprawiedliwości (wchodzą w skład KRS z urzędu, na czas sprawowania funkcji),
  2. jednej osoby powołanej przez Prezydenta Rzeczypospolitej,
  3. piętnastu członków wybranych spośród sędziów Sądu Najwyższego, sądów powszechnych, sądów administracyjnych i sądów wojskowych,
  4. czterech członków wybranych przez Sejm spośród posłów oraz dwóch członków wybranych przez Senat spośród senatorów.

Kadencja wybieranych członków KRS wynosi 4 lata (art. 187 ust. 3 Konstytucji).

Pierwszy skład Rady ukonstytuował się na posiedzeniu, które odbyło się 23 II 1990.

Uprawnienia

Do najistotniejszych uprawnień Rady należy:

Jednym z ważniejszych uprawnień Rady do dnia 5 grudnia 2007 r. było ustalanie kryteriów oceny kandydatów na stanowiska sędziowskie, przeprowadzanej przez prezesów sądów okręgowych i apelacyjnych. Tego dnia ogłoszono w Dzienniku Ustaw wyrok Trybunału Konstytucyjnego[3], w którym orzeczono, że art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy o KRS[4] jest niezgodny z art. 60 Konstytucji RP. Z tym dniem Rada utraciła więc prawo ustalania wspomnianych kryteriów. Ostatnie uchwały w przedmiocie kryteriów zostały podjęte 11 stycznia 2007 r.[5], 19 kwietnia 2007 r.[6] oraz 19 lipca 2007 r.[7].

Przewodniczący KRS

Przypisy