Wolna encyklopedia
| Kruk | |||||||||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||||||
| Systematyka | |||||||||||||||||||||||||||||
| Domena | eukarioty | ||||||||||||||||||||||||||||
| Królestwo | zwierzęta | ||||||||||||||||||||||||||||
| Typ | strunowce | ||||||||||||||||||||||||||||
| Podtyp | kręgowce | ||||||||||||||||||||||||||||
| Gromada | ptaki | ||||||||||||||||||||||||||||
| Podgromada | Neornithes | ||||||||||||||||||||||||||||
| Nadrząd | neognatyczne | ||||||||||||||||||||||||||||
| Rząd | wróblowe | ||||||||||||||||||||||||||||
| Podrząd | śpiewające | ||||||||||||||||||||||||||||
| Rodzina | krukowate | ||||||||||||||||||||||||||||
| Gatunek | kruk | ||||||||||||||||||||||||||||
| Nazwa systematyczna | |||||||||||||||||||||||||||||
| Corvus corax | |||||||||||||||||||||||||||||
| Linnaeus, 1758 | |||||||||||||||||||||||||||||
| Podgatunki | |||||||||||||||||||||||||||||
| C. corax corax C. corax hispanus C. corax laurencei C. corax tingitanus C. corax canariensis C. corax varius C. corax principalis C. corax kamtschaticus C. corax tibetnus C. corax sinuatus |
|||||||||||||||||||||||||||||
| Status ochronny | |||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||
| Zasięg występowania | |||||||||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||||||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|||||||||||||||||||||||||||||
.gif&filetimestamp=20060313055135){kind=small}
Kruk (Corvus corax) – duży ptak osiadły z rodziny krukowatych.
Spis treści |
Charakterystyka
Cechy gatunku
Największy z krukowatych, wielkości jastrzębia, znacznie większy od wrony i gawrona. Rozpiętością skrzydeł dorównuje myszołowowi. Najinteligentniejszy z ptaków występujących w Polsce.
Obie płcie ubarwione jednakowo. Upierzenie czarne z metalicznym połyskiem. Duży, masywny dziób. Głowa duża, na podgardlu charakterystycznie nastroszone pióra. Długi, klinowaty ogon. Świetnie lata, w czasie toków wykonuje akrobacje powietrzne. Często szybuje. W locie silne uderzenia skrzydeł wydają charakterystyczne, świszczące dźwięki.
Głos: dźwięczne, głębokie, gardłowe krakanie – krótkie "krr". Stwierdzono, że kruki nadają sobie nawzajem imiona i mogą się wołać za ich pomocą[1].
Wymiary średnie
- dł. ciała ok. 65 cm
- rozpiętość skrzydeł ok. 120–150 cm
- waga ok. 1000 g
Podgatunki
- Corvus corax corax – Eurazja od Półwyspu Skandynawskiego, Wysp Brytyjskich i wschodniej Francji po Lenę (między Jenisejem a Leną oraz wokół Bajkału współwystępuje z C. c. kamtschaticus). Na południu granicę zasięgu stanowią Pireneje, Półwysep Apeniński, Półwysep Bałkański oraz północno-wschodnia Azja Mniejsza, Zakaukazie, północny Iran, środkowa Wołga oraz południowy Ural i Kazachstan. Współwystępuje z C. c. hispanus na Sardynii oraz prawdopodobnie na Korsyce i Sycylii. W Polsce szeroko rozpowszechniony, ale niezbyt liczny ptak lęgowy; jego liczebność jednak wzrasta.
- Corvus corax hispanus – Półwysep Iberyjski, Baleary i (wraz z C. c. corax) Sardynia
- Corvus corax laurencei (syn. C. c. subcorax) – wschodnia Grecja, Cypr, Turcja, Lewant, Mezopotamia, Iran i tereny od dolnej Wołgi i Zakaukazia po wschodni Kazachstan, Sinkiang, Afganistan, Pakistan i północno-zachodnie Indie
- Corvus corax tingitanus – północna Afryka
- Corvus corax canariensis – Wyspy Kanaryjskie
- Corvus corax varius – Islandia i Wyspy Owcze
- Corvus corax principalis – północna i wschodnia część Ameryki Północnej i Grenlandia
- Corvus corax kamtschaticus – wschodnia Syberia i Kamczatka oraz Mongolia, północna Mandżuria, dorzecze Amuru i Hokkaido. Między Leną i Jenisejem współwystępuje z C. c. corax.
- Corvus corax tibetanus – góry Azji Środkowej od Tien-Szanu po Pamir
- Corvus corax sinuatus – od Gór Skalistych po Nikaraguę.
- Biotop
- Obrzeża dużych kompleksów leśnych, gdzie starodrzew przeplata się z bujnymi łąkami, w pobliżu rzek i zbiorników wodnych, pola poprzecinane kępami wysokich drzew. Zamieszkuje prawie wszystkie typy krajobrazu, również w górach.
- Gniazdo
- Na wierzchołku wysokiego drzewa, najczęściej iglastego o gęstej koronie, a w górach na półce skalnej. W niektórych regionach Polski (Wielkopolska, Mazowsze) gniazduje na słupach trakcji elektrycznej. Gniazdo zbudowane z gałęzi i patyków, wyściełane mchem, trawami i sierścią.
- Jaja
- W marcu składa 5-6 różnobiegunowych, silnie wydłużonych jaj o średnich wymiarach 46x33 mm, o tle zielonkawym lub niebieskawym z brunatnymi plamkami.
- Wysiadywanie
- Od złożenia pierwszego jaja trwa ok. 20-23 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po ok. 5-6 tygodniach.
- Pożywienie
- Wszystkożerny, jednak głównie pokarm zwierzęcy – drobne ssaki, ptaki, owady, dżdżownice, często padlina, również odpadki ze śmietników.
- Ochrona
- Objęty ochroną gatunkową.
Przypisy
- ↑ Eberhardt Gwinner i H.Kneutgen Uber die biologische Bedeutung der "zweckdienlichen Anwendung erlernter Laute bei Vogeln "Zeitschrift fur Tierpsychologie, t. 19 (1963) str. 692-696
Zobacz też
Linki zewnętrzne