Wolna encyklopedia

Leichter Panzerspähwagen (niem.: "lekki opancerzony wóz rozpoznawczy") to seria samochodów pancernych z napędem na cztery koła, produkowanych w Niemczech w latach 1935 – 1944.

Zostały zaprojektowane przez zakłady Eisenwerk Weserhütte, podwozia były produkowane w Auto-Union w Zwickau, a montowano na nich nadwozie i uzbrojenie w firmach F. Schichau i Maschinenfabrik Niedersachsen.

Wszystkie pojazdy tej serii używały standardowego zawieszenia sPkw I Horch, z pochylonymi płytami pancernymi i wieżyczką. Do 1941r. napędzane były silnikiem benzynowym Horch V8 o pojemności 3,5 l i mocy 81 KM(po 1941r. ten sam silnik ale o mocy 90KM), co dawało im maksymalną prędkość na drodze do 75 km/h i około 40 km/h w terenie. Ich zasięg wynosił około 280 km.

Spis treści 1 Opancerzenie 2 Warianty 2.1 Sd.Kfz.221 2.2 Sd.Kfz.222 2.3 Sd.Kfz.223

Opancerzenie

Przód i boki pojazdów były chronione blachą stalową o grubości 8 mm, cieńsze, 5 mm blachy, chroniły górę, tył i podwozie. Wieżyczka nie była opancerzona od góry, od tej strony załogę chroniła jedynie siatka zabezpieczająca przed granatami i lekkimi odłamkami.

Warianty

Sd.Kfz.221

Pierwszy model. Uzbrojony tylko w karabin maszynowy MG 34 z załogą dwuosobową. Opancerzenie miało grubość 8 mm.

Sd.Kfz.222

Model uzbrojony dodatkowo w działko 20 mm KwK 30L/55 obsługiwane przez trzeciego członka załogi. Grubość pancerza zwiększona do 14,5 mm.

Sd.Kfz.223

Odmiana 221 z różnymi odmianami radiostacji i antenami zamontowanymi na zewnątrz pojazdu.