Wolna encyklopedia

 Artykuł wymaga poszerzenia.
Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, czego brakuje i uzupełnij braki, jeśli to możliwe.

Pozytywizm w literaturze polskiej to nurt literacki, który występował w okresie od powstania styczniowego do lat 90. XIX wieku.

Pozytywizm występował po okresie romantyzmu, a po nim następował okres Młodej Polski.

Ten prąd literacki wziął swoją nazwę i wyrastał z kierunku filozoficznego także nazywanego pozytywizmem. Pozytywizm swoją wiedzę o świecie budował na naukowych, sprawdzalnych faktach, a rządzące naturą prawa przenosił także na losy jednostek, czy układy społeczne. Duży wpływ na zapoczątkowanie tego nurtu miał francuski myśliciel - Auguste Comte.

Określany przez trzy czynniki - scjentyzm, ewolucjonizm, utylitaryzm. Program pozytywistyczny opierał się na czterech podstawowych punktach:

Powieściopisarze okresu pozytywizmu:

Poeci:

Dramaturdzy:

Krytycy i teoretycy literatury:

Zobacz też

Źródła


Polskie epoki literackie

średniowiecze • renesans • barok • oświecenie • romantyzm • pozytywizm • Młoda Polska • XX-lecie międzywojenne • literatura II wojny światowej • literatura współczesna

 
Źródło: „haslo,Literatura_polska_-_pozytywizm”