Wolna encyklopedia
Logoterapia to termin wprowadzony przez Viktora Frankla na określenie wprowadzonej przez niego metody psychoterapii skupiającej się na umożliwieniu klientowi poznania i akceptacji siebie i swojego znaczenia jako części pewnej całości, w tym realnego świata, w którym musi on funkcjonować.
Podejście Frankla, określane jako trzecia szkoła wiedeńska (pierwsza - freudowska, druga - adlerowska), zawiera elementy egzystencjalizmu i behawioryzmu, tego ostatniego głównie ze względu na rolę przypisywaną uczeniu się w rozwoju zachowań neurotycznych. Orientację Frankla uważa się także za ważną składową nurtu psychologii humanistycznej.
Spis treści |
Podstawowe założenia
W myśl podstaw teoretycznych logoterapii, każdy człowiek osobiście decyduje, czy w danej sytacji zachowa się przyzwoicie lub nieprzyzwoicie. Czynniki: biologiczne, psychiczne i socjologiczne determinują ludzką kondycję, ale nie są w stanie odebrać wolności wyboru.
Podstawę satysfakcji z życia stanowi odpowiednie rozpoznanie stojących przed jednostką zadań i ich realizacja. Dzielą się one na trzy typy:
- pracę oraz dokonywanie osiągnięć,
- doświadczanie dobra, prawdy, piękna oraz pozytywnych uczuć względem innych ludzi, w szczególności miłości,
- dzielne znoszenie nieuniknionego cierpienia.
Każdorazowe podjęcie odpowiedzialności związanej z którymś z powyższych jest źródłem poczucia sensu i satysfakcji z życia.
Techniki terapeutyczne
- Dyrektywy paradoksalne oraz humorystyczne traktowanie przez pacjenta własnych objawów.
- Logodrama - polega na wyobrażeniu sobie przez pacjenta samego siebie na łożu śmierci celem spojrzenia na własne obecne życie z dystansu. Ma pomóc w rozpoznaniu, czy podjął on stojące przed nim zadania życiowe.
Linki zewnętrzne
Bibliografia:
- Słownik psychologii, A.S Reber. Warszawa: Scholar, 2002
- Man's Search for Meaning, V.E. Frankl. Londyn: Rider 2004 ISBN 978184413293
- Homo Patiens, V.E. Frankl. Warszawa: PAX, 1998; ISBN 83-211-0524-6