Wolna encyklopedia

Lotar I

Lotar (Chlothar) I (ur. 795, zm. 29 września 855 w Prüm) – najstarszy syn Ludwika I Pobożnego. W latach 840-855król Franków i cesarz z dynastii Karolingów.

W 817 podniesiony przez ojca do rangi współcesarza i króla Włoch. W 833 na spotkaniu w Rothfeld pod Colmarem pojmał ojca i zmusił go do publicznej pokuty w kościele św. Medarda w Soissons. W 834 uwolnił Ludwika Pobożnego. W 840, po jego śmierci, został władcą całego państwa Franków. W 841 przegrał bitwę pod Fontenoy. 19 lutego 842 w Strasburgu ślubował wraz z braćmi wzajemną wierność.

W 843 w Verdun synowie Ludwika Pobożnego: Lotar I, Karol II Łysy oraz Ludwik II Niemiecki zawarli traktat na mocy którego podzielili między siebie państwo frankońskie

Podział ten położył podwaliny pod powstanie w przyszłości Francji, Niemiec i Włoch.

Wyznaczony przez ojca na sprawującego zwierzchnictwo nad młodszymi braćmi (Ludwikiem Niemieckim, Karolem Łysym) i strzegącego jedności państwa. Wydał ustawę Constitutio Romana, która ustanowiła zwierzchność cesarza nad papieżem.

Po śmierci Lotara jego ziemie zostały podzielone pomiędzy jego synów:

Poprzednik
Ludwik I Pobożny
Król Longobardów
822-855
Następca
Ludwik II
Poprzednik
Ludwik I Pobożny
Święty Cesarz Rzymski
840855
Następca
Ludwik II


Poprzednik
Ludwik I Pobożny
Król Franków
840843
Następca
brak
Poprzednik
brak
Król Lotaryngii
843855
Następca
Lotar II
Poprzednik
brak
Król Prowansji
843855
Następca
Karol z Prowansji
Poprzednik
Ludwik Pobożny
Król Burgundii
840-855
Następca
podział na Dolną i Górną Burgundię
Źródło: „haslo,Lotar_I