Wolna encyklopedia
| Lorraine | |||||
|
|||||
| Stolica |  Metz |
||||
| Ludność (1999) • ogółem • gęstość |
2 310 376 98 os./km² |
||||
| Powierzchnia | 23 547 km² | ||||
| Departamenty | 4 | ||||
| Arrondissement | 19 | ||||
| Kantony | 157 | ||||
| Gminy | 2 337 | ||||
| Prezydent regionu | Jean-Pierre Masseret | ||||
|
Departamenty
Meurthe-et-Moselle (54)Meuse (55) Moselle (57) Vosges (88) |
|||||
Położenie na mapie Francji |
|||||
| Strona internetowa regionu | |||||
Lotaryngia (fr. Lorraine, niem. Lothringen) - kraina historyczna i region administracyjny w północno-wschodniej Francji.
Spis treści |
Podział administracyjny
Lotaryngia dzieli się na 4 departamenty:
Nazwa kraju
Obecna nazwa kraju wiąże się z imieniem Lotara II - władcy, któremu podlegały te obszary w IX w. Od łacińskiej nazwy jego państwa - Lotharii Regnum ("królestwo Lotara") powstała używana do dziś nazwa regionu.
Miasta
Największym miastem regionu jest jego stolica Metz (125,0 tys. mieszkańców). Inne ważne miasta to:
- Nancy (103,2 tys. mieszkańców)
- Thionville (41,3 tys. mieszkańców)
- Épinal (35,0 tys. mieszkańców)
- Vandoeuvre-les-Nancy (31,9 tys. mieszkańców)
- Verdun (19,4 tys. mieszkańców)
- Bar-le-Duc (16,8 tys. mieszkańców)
Ludność
Lotaryngię zamieszkuje 2,3 miliona osób.
Ludność południowej, centralnej i zachodniej części regionu posługuje się na co dzień językiem francuskim, zaś w części północnej przeważają niemieckojęzyczni. Lokalny dialekt języka niemieckiego wyodrębnia się niekiedy jako osobny język - lotaryński
Gospodarka
Lotaryngia jest okręgiem przemysłowym o dużym znaczeniu.
Historia
Po śmierci cesarza Ludwika I Pobożnego w 840 roku obszar Lotaryngii znalazł się w tej części państwa Franków, która przypadła w udziale jego synowi Lotarowi. Od X w. kraj znalazł się w granicach Rzeszy Niemieckiej i pozostawał w jej składzie do XVII w. W latach następnych stała się przedmiotem walk Francji Ludwika XIV z Rzeszą Niemiecką na czele z Habsburgami austriackimi i dodatkowo hiszpańskimi. W konsekwencji od końca XVII w. kraj znalazł się pod zwierzchnością Francji. W 1738, na mocy traktatu wiedeńskiego, kończącego wojnę sukcesyjną w Polsce, Lotaryngię w dożywotnie posiadanie objął Stanisław Leszczyński. W 1766 r. kraj został włączony bezpośrednio do Francji, i pozostawał w jej granicach do 1871 roku, kiedy to jej północna część wraz z sąsiednią Alzacją zostały przyłączone do II Rzeszy Niemieckiej. Francusko-niemiecki spór o te tereny był jednym z głównych powodów wybuchu I wojny światowej. Po jej zakończeniu cała Lotaryngia na mocy traktatu pokojowego w 1918 r. przeszła we władanie Francji. Po klęsce Francji w 1940 r. północna Lotaryngia ponownie w znalazła się w granicach Niemiec i stan taki trwał aż do upadku III Rzeszy (44/45). Po wojnie została ponownie przyłączona do Francji. Obecnie tereny te nie są już kością niezgody w relacjach Paryż - Berlin.
