Lotniskowce typu Colossus - Wikipedia, wolna encyklopedia

Wolna encyklopedia

Opis typu
Lotniskowce typu Colossus

Kraj	Wielka Brytania
Użytkownicy	Argentyna, Australia, Brazylia, Francja, Holandia, Kanada, Wielka Brytania
Wprowadzenie do służby	1944
Zbudowane okręty	10
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	13 600 t
Długość	212 m
Szerokość	24 m
Zanurzenie	7,2 m
Napęd	3 turbiny parowe o mocy 40 000 KM
Prędkość	25 węzłów
Załoga	1300
Uzbrojenie	30 dział 40 mm
Wyposażenie lotnicze	48 samolotów

Lotniskowce typu Colossus - brytyjskie lotniskowce lekkie, które zaczęły wchodzić do służby w grudniu 1944. Planowano zbudować 16 jednostek tego typu, jednak do służby ostatecznie weszło tylko 10.

Dwa z okrętów tego typu HMS "Perseus" i HMS "Pioneer" zostały zbudowane jako "okręty warsztatowe" do naprawy i obsługi samolotów, budowa następnych pięciu okrętów została na pewien czas zatrzymana i ostatecznie zostały one zbudowane jako typ Majestic, szósty planowany "Majestic" nigdy nie został dokończony. Wszystkie te okręty zostały w późniejszym czasie sprzedane do krajów Wspólnoty Brytyjskiej.

Historia

Zatopienie pozbawionych osłony powietrznej angielskich okrętów HMS "Prince of Wales" i "Repulse" przez japońskie samoloty w czasie tzw. bitwy pod Kuantanem było symbolicznym końcem "ery pancerników" i oznaczało początek nowej ery w wojnach morskich, w której lotnictwo morskie miało odgrywać znaczącą rolę, co pociągnęło za sobą zwiększenie zapotrzebowania na nowoczesne lotniskowce.

Flota brytyjska odczuwała brak odpowiedniej liczby lotniskowców - w momencie wybuchu II wojny światowej Royal Navy posiadała na stanie "lotniskowce floty" (tradycyjne, duże i kosztowne w produkcji), w późniejszym czasie wprowadzono do użycia także znacznie tańsze w wykonaniu i utrzymaniu lotniskowce eskortowe. "Dużych" lotniskowców było zawsze za mało, a eskortowe były przeznaczone do innych zadań (osłona konwojów morskich). Małe i stosunkowo powolne lotniskowce eskortowe nie nadawały się do zadań stawianych przed tradycyjnymi lotniskowcami, a w dodatku na ich budowę potrzebne były duże statki handlowe, które wykorzystywano do innych zadań. W tej sytuacji zaproponowano konstrukcję zupełnie nowej klasy okrętów - "lotniskowców lekkich", mniejszych rozmiarem od tradycyjnych dużych okrętów tego typu, ale bazowanych na typie Illustrious.

Pierwsze cztery "Kolosy" zostały ukończone w grudniu 1944 i zostały natychmiast wysłane na Daleki Wschód, ale żaden z nich nie wziął udziału w wojnie. Po II wojnie światowej okręty tego typu pozostały w służbie brytyjskiej i wzięły udział w wojnie koreańskiej.

Brazylijski "Minas Gerais", dawny HMS "Vengeance", w latach 80.

Wiele okrętów typu Colossus zostało w późniejszym czasie sprzedanych do innych państw, gdzie niektóre z nich służyły aż do lat 90. XX wieku.

Lista okrętów klasy Colossus

HMS "Colossus" - wypożyczony, a później sprzedany do Francji, gdzie służył pod nazwą Arromanches, złomowany w 1978.
HMS "Glory" - złomowany w 1961.
HMS "Ocean" - złomowany w 1962.
HMS "Perseus" - wodowany pod nazwą "Edgar", ale po wejściu do służby przemianowany na Perseus w 1945, złomowany w 1958.
HMS "Pioneer" - początkowo "Ethalion"; później "Mars", ostatecznie "Pioneer", złomowany w 1954.
HMS "Theseus" - złomowany w 1962.
HMS "Triumph" - złomowany 1981.
HMS "Venerable" - w 1948 sprzedany do Holandii, gdzie służył jako "Karel Doorman II", następnie sprzedany ponownie do Argentyny, gdzie otrzymał nazwę ARA "Vienticinco de Mayo", w 2006 został odholowany do Indii, gdzie najprawdopodobniej został złomowany
HMS "Vengeance" - służył w Royal Australian Navy w latach 1953–1955, w 1956 sprzedany do Brazylii, gdzie służył pod nazwą NAeL "Minas Gerais", wycofany ze służby w 2001, złomowany w 2004
HMS "Warrior" - wypożyczony do Royal Canadian Navy, zwrócony do Royal Navy w 1956, sprzedany do Argentyny w 1958 gdzie służył jako "Independencia", złomowany w latach 70.