Wolna encyklopedia

Lucjan Wolanowski

Lucjan Wolanowski
Warszawa, wrzesień 2004 r.
Prawdziwe nazwisko Lucjan Wilhelm Kon-Wolanowski
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1920 Polska
Warszawa
Data i miejsce śmierci 20 lutego 2006 Polska
Warszawa
Narodowość Polska
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła "Klejnot korony", "Poczta do Nigdy-Nigdy", "Upał i gorączka", "Buntownicy mórz południowych", "Ląd, który przestał być plotką"
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Lucjan Wilhelm Wolanowski, właściwie Lucjan Kon, pseud. Wilk; Waldemar Mruczkowski; W. Lucjański; (L.W.); lu; Lu; (lw); WOL. (ur. 26 lutego 1920 r. w Warszawie, zm. 20 lutego 2006 r. w Warszawie), polski pisarz, reporter, podróżnik i tłumacz.

Spis treści

Biografia

Prawnuk przemysłowca i fabrykanta Majera Wolanowskiego, syn adwokata Henryka W. Kona i Róży Wolanowskiej. Brat Elżbiety Wassongowej, redaktorki i tłumaczki.

Uczeń Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie oraz Gimnazjum Sanatoryjnego Męskiego Dra Jana Wieczorkowskiego w Rabce. Jako uczeń, m.in. wspólnie z Jackiem Woźniakowskim redagował szkolne czasopismo Szczebioty (1935 - 1938). Studiował następnie na Wydziale Elektrochemii i Elektrometalurgii Instytutu Politechnicznego w Grenoble, latem 1939 r. wrócił na wakacje do Polski i tu zastała go II wojna światowa. Podczas okupacji przebywał początkowo w Warszawie, a następnie ukrywał się razem z ojcem i drugą siostrą Ireną w Sochaczewie i Podkowie Leśnej (m.in. u rodziny Drabikowskich). W 1941 r. został zaprzysiężony w ZWZ, od 1942 r. był żołnierzem AK. Prowadził nasłuch radiowy zagranicznych stacji (m.in. BBC) i przygotowywał komunikaty dla polskiego podziemia.

Debiutował w 1941 r. w piśmie Kronika Tygodniowa (felietonami pt.: Historyjki w cieniu historii, pod pseud. Wilk), potem w wielonakładowym Dniu Warszawy (1943 - 1944). Po wojnie pracował w PAP (1945-1951). Był m.in. sprawozdawcą z konferencji dla zagranicznych dziennikarzy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Warszawie. W tym okresie poznał m.in. tak znanych później dziennikarzy jak: Edward R. Murrow, Sydney Gruson, Flora Lewis, Larry Allen, Vincent Buist czy Pierre Maréchal, będących wówczas korespondentami w Polsce. W 1950 r. ożenił się z Anną Bożenną Szumowską (obecnie Anna Wolan), śpiewaczką, późniejszą solistką Opery Poznańskiej (małżeństwo trwało do 1969 roku), w 1952 r. urodziła się ich córka Anna, mieszkająca od końca lat 60. w Australii.

Specjalizował się w literaturze faktu, pisząc reportaże dla czasopism:

Współpracował z pismami:

W latach 60. odbył wiele podróży, w tym kilka dookoła świata. Był akredytowany przy wojskach ONZ (1962-1963) w czasie operacji desantowych na Nowej Gwinei. Stypendysta Departamentu Stanu USA (1965). Był obecny na Przylądku Kennedy'ego w czasie wystrzelenia pojazdu "Gemini 5". Pełnił funkcję doradcy Wydziału Informacji Światowej Organizacji Zdrowia WHO w Genewie, a następnie w rejonie Azji Południowo-Wschodniej i Oceanii (m.in. w New Delhi, Bangkoku i Manili).
Jest autorem reportaży o zwalczaniu chorób tropikalnych i handlu na Filipinach,
w Tajlandii, Hongkongu, Sarawaku, Sabah i Brunei (1967-1968).

Lucjan Wolanowski ze Stefanem Wiecheckim "Wiechem", ok. 1972

Był członkiem Związku Zawodowego Dziennikarzy RP (1945-1951), Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (1951-1982 i 1991-2006), Związku Literatów Polskich (1959 - 1983), Polskiego PEN-Clubu (1971-2006) i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (1989-2006). Odznaczony m.in. Orderem Gwiazda Rumunii (1947), Złotym Krzyżem Zasługi (1956), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1961). Otrzymał wiele wyróżnień za swoją twórczość, m.in.: prywatną nagrodę Edmunda J. Osmańczyka Osman (za Zwierciadło bogini, 1962), Nagrodę Polskiego Klubu Publicystów Międzynarodowych SDP (za Klejnot korony, 1963), wyróżnienie Książka Miesiąca w plebiscycie Kuriera Polskiego (za Księżyc nad Tahiti, 1963), nagrodę redakcji "Nowych Książek" - Książka Roku 1973 (za Westchnienie za Lapu-Lapu, 1973), Wyróżnienie Doroczne Funduszu Literatury - Ministerstwo Kultury i Sztuki (za Ani diabeł, ani głębina: Dzieje odkryć Australii, opowiedziane ludziom, którym się bardzo spieszy, 1988).

Otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Springfield w amerykańskim stanie Illinois (1965).

Autor 25 książek reportażowych, wielokrotnie wznawianych i przekładanych na obce języki. Mieszkał w Warszawie, na Mokotowie, przy ul. Odolańskiej 23, w dawnym domu pracowników PAP. Pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej 49/51 w Warszawie (kwat. 2, ul. 1).

W kwietniu 2006 r. Uniwersytet Śląski wydał specjalny dodatek do pisma uczelni, poświęcony pisarzowi, z fragmentami tekstów autobiograficznych,
wypowiedziami na temat jego twórczości (wśród autorów znaleźli się m.in.:

Artykuły Lucjana Wolanowskiego w pismach "Przekrój" i "Dookoła świata", lata 1947 - 1973

Jacek Woźniakowski, prof. Hilary Koprowski, Eugeniusz Grasberg, Ludwik Jerzy Kern, Lech Paszkowski, Jolanta Klimowicz-Osmańczyk, Krystyna Goldbergowa), fragmentami recenzji prasowych (autorstwa m.in. Melchiora Wańkowicza, Wisławy Szymborskiej i Leopolda Ungera) oraz fotografiami archiwalnymi z odbytych podróży. W 2008 r. w ramach serii wydawniczej "Wokół reportażu podróżniczego" (Wyd. Uniwersytetu Śląskiego) ma się ukazać poświęcona mu książka.

Twórczość

Paszport ONZ z czasów pracy dla Światowej Organizacji Zdrowia WHO, 1967 r.
Lucjan Wolanowski, Warszawa, 1998 r.

Przekłady

Gabinet pisarza, ul. Odolańska 23, Warszawa

Bibliografia

Nagrobek Lucjana Wolanowskiego, cmentarz żydowski w Warszawie, 10 września 2006

Zobacz też

Linki zewnętrzne

Cmentarz żydowski w Warszawie, Warszawa, 10 września 2006
Źródło: „haslo,Lucjan_Wolanowski”