Wolna encyklopedia
 |
Ten artykuł wymaga dodania linków wewnętrznych. Jeśli możesz, dodaj je teraz.
|
Charles "Lucky" Luciano, właśc. Salvatore Lucania (ur. 24 listopada 1897 w Lercara Friddi - zm. 26 stycznia 1962 w Neapolu), amerykański gangster, uważany za twórcę nowoczesnej mafii. W USA Luciano zwany jest ojcem przestępczości zorganizowanej. Współtwórca tzw. Komisji – organu zarządzającego przestępczością zorganizowana w USA, a składającym się z przedstawicieli 5 nowojorskich mafijnych rodzin, a także organizacji przestępczych z innych części USA. Struktura organizacyjna mafii ustalona przez Luciano w 1931 roku (od góry poczynając: szef wszystkich szefów, szef rodziny, unbderboss, caporegime i żołnierz) – przetrwała do dzisiaj.
Są trzy teorie mówiące skąd wzięła się ksywa "Lucky". Pierwsza mówi o tym, że miał szczęście w kartach. Druga, iż miał szczęście w życiu. Trzecia teoria mówi o ksywie "Lucky" od nazwiska Luciano. Urodził się w małej wiosce 26 km na wschód od Corleone. Kiedy miał 10 lat, jego rodzice wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych. Wkrótce po przybyciu do USA, w 1907 roku aresztowany za włamanie, w tym samym roku wymuszał w szkole po kilka centów od każdego ucznia, któremu oferował „ochronę” przed pobiciem. W razie odmowy zapłacenia okupu – bił kolegów. Jeden z uczniów odmówił płacenia – był to pochodzący z Grodna Żyd Meyer Lansky, z którym Luciano przyjaźnił się później niemal do końca życia.
W wieku 18 lat aresztowany i skazany na pół roku za handel heroiną i morfiną. W 1916 wraz z Bugsy Siegelem i Meyerem Lanskym przystał do Five Points Gang. Już wówczas podejrzewany przez policję o szereg zabójstw.
W wieku lat 23 – w 1920 roku przyłączył się do największej przestępczej rodziny w USA – do rodziny kierowanej przez "Joe the Bossa" Masserię. W tamtym czasie poznał wielu znaczących gangsterów, wśród nich – Franka Costello. Costello zaimponował mu zręcznością w przekupywaniu policjantów, urzędników, sędziów i polityków w celu ochrony działalności przestępczej. Jednak ówczesny szef Luciano - Joe Masseria przywiązany był do tradycji i nie chciał włączyć do swojej rodziny przestępczej nie-sycylijczyków. Na tym tle doszło do napięć pomiędzy Luciano a Masserią. Masseria zorganizował porwanie i ciężkie pobicie Luciano, w wyniku którego m.in. jego lewa powieka lekko opadała mu na oko, co widać m.in. na najbardziej znanym zdjęciu policyjnym Luciano z 1936 roku. W tym czasie – w 1928 roku Masseria rozpoczął wojnę z przywódca innej znanej rodziny mafijnej – Salvatore Maranzano. Wojna ta przeszła do historii jako wojna Castellammarese (Castellammarese War) i trwała ponad 2 lata. Luciano po pobiciu zdradził swojego szefa i zwabił go rzekomo na spotkanie do restauracji, w której Masseria został zastrzelony (1931 r.), a Maranzano został zwycięzcą i szefem wszystkich szefów. Wkrótce potem Luciano zlecił zabicie także Maranzano i sam ogłosił się szefem wszystkich szefów. Po zajęciu tego stanowiska przy pomocy Lanskego znacznie rozszerzył przestępczą działalność na inne miasta USA, a także na Kubę. Stworzył także specjalny oddział egzekucyjny nazwany potem przez dziennikarzy Murder Incorporated pod kierownictwem Alberta Anastasii (zwanego Lord High Executioner) przeznaczony do likwidacji gangsterów, którzy zdradzili lub z innych przyczyn popadli w niełaskę Murder Inc. Nie było jej wolno stosować natomiast do likwidacji urzędników, policjantów czy polityków lub dziennikarzy. Luciano uważał bowiem, że zabójstwa takich ludzi mogą zwrócić zbyt wielką uwagę władz i opinii publicznej na przestępczość zorganizowaną.
W późniejszych latach był m.in. jednym z przywódców mafijnej rodziny Genovese zwanej tak od nazwiska Vito Genovese, który był w latach trzydziestych podwładnym Luciano, a w roku 1957 - następcą Franka Costello - następcy Luciano.
W 1936 dzięki działaniom prokuratora stanowego stanu Nowy Jork - Thomasa Deweya skazano go m.in. za sutenerstwo na 30 do 50 lat więzienia i umieszczono w ciężkim więzieniu Dannemora.
W czasie II wojny światowej z więzienia (przeniesiono go wtedy do więzienia Great Meadow w Comstock) organizował pomoc dla armii amerykańskiej zabezpieczając amerykańskie nabrzeża przed niemieckim sabotażem i pomagając armii amerykańskiej w zdobywaniu Sycylii. W dowód wdzięczności dzięki staraniom Meyera Lanskyego w 1946 Dewey, który w tym czasie został właśnie gubernatorem Nowego Jorku ułaskawił Luciano pod warunkiem deportacji do Włoch. Luciano wypuszczono z więzienia i 10 lutego 1946 roku statkiem deportowano na Sycylię.
W tym samym 1946 roku Luciano poleciał na Kubę skąd nadal za pośrednictwem Costello i Lanskyego prowadził mafijne interesy, ale rząd USA zmusił władze Kuby do wydalenia Luciano z wyspy. Luciano powrócił więc do Włoch skąd nadal kierował przestępczymi operacjami, m.in. handlem narkotykami. W późnych latach 50. doszło do rozluźnienia bardzo silnej dotąd przyjaźni Luciano z Lanskym. Luciano podejrzewał Lanskyego o niewłaściwe rozliczanie udziałów w przestępczych interesach. Niezależnie od tego Luciano był i pozostał człowiekiem bardzo majętnym. Pod koniec życia zyskał sobie uznanie jako filantrop: przeznaczał duże sumy na działalność charytatywną. Miał słabe serce i przeszedł kilka zawałów.
Zmarł 26 stycznia 1962 na zawał serca na lotnisku Capodichino w Neapolu, krótko po tym, gdy odebrał tam scenarzystę, który miał napisać scenariusz do filmu o życiu Luciano.
Wiele cech i elementów biografii Luciano zawiera w sobie filmowa postać Michaela Corleone z filmowej Trylogii „Ojciec Chrzestny”.