Wolna encyklopedia
| Ludwik Czyżewski Julian, Dalia, Wiktor, Franciszek, Beskid |
|
| Data i miejsce urodzenia | 8 października 1892 w Wiszniowie (pow. Bohatyń) |
| Data i miejsce śmierci | 25 marca 1985 Wrocław |
| Stanowiska | dowódca 2 Pułku Piechoty Legionów |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa wojna obronna Polski |
| Odznaczenia | |
| Order Virtuti Militari kl.IV i V, Polonia Restituta 5 kl, Krzyż Walecznych dwukrotnie, Krzyż Zasługi złoty z mieczami, Medal Niepodległości | |
Ludwik Czyżewski ps. Julian, Dalia, Wiktor, Franciszek, Beskid (ur. 8 października 1892 w Wadolinie (pow. Bohatyń), zm. 25 marca 1985 we Wrocławiu) – generał brygady Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.
Spis treści |
Nauka i służba wojskowa
Kształcił się w Brzeżanach. Studiował medycynę we Lwowie, gdzie działał w ZWC i Legionach Polskich. Oficer rezerwy piechoty armii austriackiej. W 1914 powołany do służby czynnej w armii austriackiej. Walczył na froncie rosyjskim i włoskim - dowódca kompanii. W październiku 1918 stworzył w Lublanie oddział polski i przywiózł go do Polski.
Służba w Wojsku Polskim
Od listopada 1918 w Wojsku Polskim, współtwórca 9 pułku piechoty (później 26 pułk piechoty) - dowódca kompanii i, a potem batalionu. Kapitan z 1 czerwca 1919. Brał udział w działaniach pułku na Śląsku, a potem w wojnie polsko-bolszewickiej. W okresie październik 1920 - 1922 w MSWoj.. W 1922] na kursie dla oficerów sztabowych w Centrum Wyszkolenia Piechoty. W l. 1923 - 1924 dowódca baonu w 25 pułku piechoty. Major z 15 sierpnia 1924., w l. 1928 - 1932 kwatermistrz 25 pułku piechoty, 1932 - styczeń 1936. Podpułkownik z 1 stycznia 1937. W styczniu 1932 wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 2 pułku piechoty Legionów w Sandomierzu. W styczniu 1936 objął dowództwo tego pułku, w składzie 2 Dywizji Legionów. 1 stycznia 1937 roku awansował do stopnia pułkownika.
Podczas wojny obronnej, 5 września 1939 walczył w bitwie pod Borowską Górą. Walczył do 28 września w obronie Modlina.
W okresie okupacji niemieckiej nie poszedł do niewoli, a działał w organizacji Siła Zbrojna Polski, ZWZ i AK. Był komendantem Okręgu Łódź AK (1942-1943) i komendantem Okręgu Lwów AK (1943-1944).
Po wojnie pracował w Wydawnictwie Kartograficznym we Wrocławiu.
Autor wspomnień o obronie Modlina.
Dnia 3 maja 1972 awansowany na generała brygady.
Ordery i odznaczenia
- Order Wojenny Virtuti Militari 4 i 5 kl.
- Polonia Restituta 5 kl.
- Krzyż Walecznych dwukrotnie,
- Krzyż Zasługi złoty z mieczami,
- Medal Niepodległości
Publikacje
- Ludwik Czyżewski, Od Gór Borowskich do Zakroczymia, Wydawnictowo MON, Warszawa 1982, ISBN 83-11-06741-4
- T. Kryska Karski S. Żurakowski generałowie POlski Niepodległej wyd. Editions Spotkania warszawa 1991,
- H. P Kosk Generalicja polska t. 1 wyd. Oficyna wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998.
Zobacz:
- Generałowie polscy
- Generałowie II Rzeczypospolitej Polskiej
- Generałowie II Rzeczypospolitej Polskiej awansowani w 2007 r.
- Generałowie polscy w niewoli
- Generałowie w ujęciu historycznym - statystyka
- Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 3 im. Ludwika Czyżewskiego w Bełchatowie