Wolna encyklopedia
| Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej |
|
| Ludwik Stanisław Dorn | |
 |
|
| ur. 5 czerwca 1954 w Warszawie | |
| Partia polityczna | Prawo i Sprawiedliwość |
| Poprzednik | Marek Jurek |
| Okres urzędowania | od 27 kwietnia 2007 do 4 listopada 2007 |
| Następca | Bronisław Komorowski |
| Wicemarszałkowie | Wojciech Olejniczak, Bronisław Komorowski, Jarosław Kalinowski, Genowefa Wiśniowska, Janusz Dobrosz |
| Minister spraw wewnętrznych i administracji | |
| Okres urzędowania | od 31 października 2005 do 7 lutego 2007 |
| Przynależność polityczna | Prawo i Sprawiedliwość |
| Poprzednik | Ryszard Kalisz |
| Następca | Janusz Kaczmarek |
| Wicepremier | |
| Przynależność polityczna | Prawo i Sprawiedliwość |
| Okres urzędowania | od 21 listopada 2005 do 27 kwietnia 2007 |
| Poseł VI kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | poseł niezrzeszony |
| Okres urzędowania | od 5 listopada 2007 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Ludwik Stanisław Dorn (ur. 5 czerwca 1954 w Warszawie) – polski polityk, socjolog, poeta i publicysta, od 27 kwietnia 2007 do 4 listopada 2007 Marszałek Sejmu, w latach 2005-2007 wicepremier oraz minister spraw wewnętrznych i administracji w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, były członek Rady Bezpieczeństwa Narodowego, od 1997 poseł na Sejm III, IV, V i VI kadencji.
Spis treści |
Rodzina
Ojcem Ludwika Dorna był Henryk Dorn, który pochodził z asymilującej się rodziny żydowskiej z Tarnopola[1]. Dziadek Ludwika Dorna prowadził w Tarnopolu zakład optyczny i pragnął, aby jego syn Henryk przejął warsztat. Henryk uczył się jako optyk i zegarmistrz w Jenie, słynnym niemieckim ośrodku przemysłu optycznego. Przed II wojną światową należał do Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy oraz KPP. Za działalność polityczną odbywał w okresie międzywojennym karę więzienia. We wrześniu 1939 roku Tarnopol zajęła Armia Czerwona. Kiedy wojska niemieckie roku 1941 zbliżyły się do Tarnopola Henryk Dorn uciekł do Kazachstanu[2]. Cała pozostała w Generalnym Gubernatorstwie rodzina Henryka Dorna została wymordowana podczas holokaustu[3]. Z ZSRR wrócił wraz z armią Berlinga. Po wojnie w PPR i PZPR, wykładał marksizm-leninizm na Politechnice Warszawskiej [1]. Po rezygnacji z etatu w 1956 pracował jako optyk w Warszawie, otworzył zakład optyczny w pawilonach przy ulicy Marszałkowskiej. Był osobą niewierzącą, a Ludwik Dorn został wychowany w tradycji agnostycyzmu i jako dziecko nie został ochrzczony[3].
Matka Ludwika Dorna była warszawską lekarką neurologiem. Jej ojciec był w młodości zatrudniony jako pomocnik kowala. Zdobył wykształcenie medyczne i został lekarzem[2].
Dzieciństwo i młodość
W szkole podstawowej Ludwik Dorn miał dobre oceny z matematyki i został laureatem olimpiady. W nauce przeszkadzała mu dysleksja[4]. Pod koniec lat 60. rozpoczął naukę w VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie.
W tym czasie działał w 1 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej im. Romualda Traugutta – "Czarnej Jedynce", w której instruktorami byli m.in. Andrzej Celiński, Antoni Macierewicz i Piotr Naimski. 31 października 1971 Ludwik Dorn wraz z kolegami w nocy na murze Cmentarza Powązkowskiego białą farbą namalował hasło Chwała robotnikom pomordowanym w grudniu 1970 roku. Informacja o tym akcie oporu wobec "władzy ludowej" została podana przez nadające zza żelaznej kurtyny Radio Wolna Europa[4]. Dorn był miłośnikiem poezji Czesława Miłosza.
Po zdaniu matury Ludwik Dorn dostał się na socjologię na Wydziale Nauk Społecznych UW. Fascynował się ruchem hippisowskim. Jego studencką miłością była Kinga Dunin[1]. Uczestniczył w spotkaniach z Jackiem Kuroniem. W 1975 brał udział w organizowaniu akcji zbierania podpisów przeciwko zmianom w Konstytucji (uznanie PZPR za przewodnią siłę polityczną, wpisanie przyjaźni i współpracy ze Związkiem Radzieckim) – tzw. listu 59.
Po wydarzeniach czerwcowych w lipcu 1976 zaangażował się w pomoc dla prześladowanych robotników i zaczął działać w Komitecie Obrony Robotników. We wrześniu 1976 został dwukrotnie dotkliwie pobity przez milicjantów. Ludwika Dorna bito pałką w pięty, co jest bardzo bolesne i nie pozostawia widocznych śladów[4][3]. Od 1977 był współpracownikiem redakcji podziemnego miesięcznika Głos, w którym publikowali najbardziej radykalni działacze KOR (redaktorem naczelnym był Antoni Macierewicz).
W 1978 ukończył socjologię uzyskując tytuł magistra na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Działalność opozycyjna
W sierpniu 1980 przebywał w areszcie na ulicy Rakowieckiej. Został wypuszczony na wolność na skutek żądań strajkujących robotników domagających się zwolnienia aresztowanych opozycjonistów[4][3]. Od września 1980 był członkiem NSZZ "Solidarność" i KSR "Wolność-Sprawiedliwość-Niepodległość". Zakładał i pracował jako socjolog w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze, gdzie blisko współpracował z Antonim Macierewiczem.
W stanie wojennym był ścigany listem gończym, ukrywał się półtora roku w Gdańsku i w Warszawie[3] między innymi u rodziców Jadwigi Staniszkis[1]. W 1982 zmarł ojciec Ludwika Dorna. Matka nie poinformowała syna o pogrzebie, bo bała się, że zostanie aresztowany[3]. W zastępstwie internowanego Macierewicza kierował redakcją podziemnego "Głosu" i "Wiadomości", organizował Centrum Dokumentacji i Analiz[4]. Jesienią 1983 Jan Olszewski pomógł mu w nawiązaniu rozmów z władzami. Ludwik Dorn podpisał zobowiązanie, że nie będzie łamał prawa PRL. Telewizja pokazała ten dokument w programie pod tytułem "Koniec podziemia", co wywołało kontrowersje wśród innych opozycjonistów[3]. W "Głosie" w 1983 opublikował manifest "Odbudowa państwa", w którym nawoływał do zjednoczenia "Solidarności", Kościoła katolickiego i wojskowych przeciw władzom komunistycznym[1].
W latach 80. utrzymywał się z tłumaczenia (pod pseudonimem Dorota Lutecka) angielskich powieści szpiegowskich (m.in. Johna le Carré i Lena Deightona)[4]. Był przeciwnikiem porozumień Okrągłego Stołu.
Do 1989 współpracował z Antonim Macierewiczem. Wspólnie z nim uczestniczył w zakładaniu Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Zrezygnował jednak po czterech tygodniach, nie godząc się na współpracę ze środowiskiem Henryka Goryszewskiego[4].
Porozumienie Centrum
Od 1990 zaczął bliżej współpracować z Jarosławem Kaczyńskim, który zakładał Porozumienie Centrum i wspierał kandydaturę Lecha Wałęsy w wyborach prezydenckich. Po zwycięstwie Lecha Wałęsy został zatrudniony w Kancelarii Prezydenta (której szefem został Jarosław Kaczyński) na stanowisku kierownika Zespołu Analiz[3]. Odszedł z pracy w Kancelarii wraz z innymi urzędnikami wywodzącymi się ze środowiska PC po konflikcie braci Jarosława i Lecha Kaczyńskich z prezydentem i szefem jego gabinetu Mieczysławem Wachowskim.
Od 1992 był wiceprezesem PC. Gdy Lech Kaczyński kandydował na urząd prezydenta w wyborach w 1995, był jego rzecznikiem prasowym. W wyborach parlamentarnych w 1997 jako członek PC został wybrany z listy ogólnopolskiej Akcji Wyborczej Solidarność do Sejmu III kadencji. Wystąpił z Klubu Parlamentarnego AWS w proteście przeciwko powierzeniu stanowiska Ministra Sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka Hannie Suchockiej, której zarzucał inwigilowanie środowiska PC w okresie, gdy była premierem (1992-1993). Nie wziął udziału w zjednoczeniu PC z Partią Chrześcijańskich Demokratów w 1998 i wraz z grupą innych działaczy kontynuował działalność pod dawną nazwą.
Prawo i Sprawiedliwość
W 2001 wspólnie z Jarosławem i Lechem Kaczyńskimi oraz grupą współpracowników z PC brał udział w założeniu Prawa i Sprawiedliwości. Został wybrany wiceprezesem partii. W wyborach parlamentarnych w 2001 uzyskał mandat posła na Sejm IV kadencji w okręgu podwarszawskim. Od grudnia 2002 był przewodniczącym Klubu Parlamentarnego PiS. W wyborach parlamentarnych w 2005 ponownie wybrany do Sejmu w okręgu podwarszawskim. Trzykrotnie w rankingach "Polityki" był zaliczany do grona najlepszych posłów[5].
W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 81 696 głosów.
5 listopada 2007 złożył rezygnację z funkcji wiceprezesa PiS, sprzeciwiając się polityce Jarosława Kaczyńskiego w partii. 15 listopada 2007 prezes PiS zawiesił go w prawach członka partii, co spowodowało wszczęcie przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarnego.
21 października 2008 decyzją zarządu partii został usunięty z Prawa i Sprawiedliwości. 34 członków zarządu było za jego usunięciem, 2 osoby się wstrzymały, a 1 osoba (Tomasz Dudziński) była przeciw. Usunięto go także z klubu parlamentarnego PiS. Decyzje te uzasadniano m.in. wywiadami prasowymi Ludwika Dorna, w których miał "dezawuować kierownictwo partii i osobę samego prezesa" [6].
Minister, wicepremier, Marszałek Sejmu
31 października 2005 został ministrem spraw wewnętrznych i administracji w mniejszościowym rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. Wkrótce po nominacji na to stanowisko część mediów poinformowała o nieprawidłowościach, których rzekomo miał się dopuścić Ludwik Dorn, pobierając ekwiwalent za wynajmowanie mieszkania w Warszawie[7]. Wkrótce po nominacji na to stanowisko został także powołany na stanowisko Wiceprezesa Rady Ministrów.
6 lutego 2007 złożył dymisję z funkcji wicepremiera i ministra. Premier Jarosław Kaczyński przyjął dymisję z funkcji ministra, pozostawiając jednocześnie Ludwika Dorna na urzędzie wicepremiera. Podanym przez ministra powodem dymisji była rozbieżność zdań z premierem w "ważnej sprawie związanej z funkcjonowaniem resortu". W dniu 8 lutego 2007 postanowieniem Prezydenta RP został odwołany z funkcji ministra spraw wewnętrznych i administracji. Zastąpił go Janusz Kaczmarek, dotychczasowy prokurator krajowy. Ludwik Dorn pozostał wicepremierem "bez teki".
27 kwietnia 2007 jako kandydat ubiegający się o urząd Marszałka Sejmu, został odwołany przez Prezydenta RP ze składu Rady Ministrów i z urzędu Wiceprezesa Rady Ministrów. W tym samym dniu został przez Sejm powołany na stanowisko Marszałka Sejmu, wygrywając w głosowaniu z kandydatem Platformy Obywatelskiej Bronisławem Komorowskim stosunkiem głosów 235 do 189[8].
Zakończył urzędowanie z dniem 4 listopada 2007.
Życie prywatne
Jako człowiek dorosły przyjął chrzest[3]. Ma cztery córki. Mieszka w Warszawie. Obecną, trzecią żoną jest Izabela Śmieszek-Dorn, warszawska malarka, wizażystka i charakteryzatorka, specjalistka od bodypaintingu[9] [10]. Ludwik Dorn poza polityką interesuje się poezją i zajmuje się tłumaczeniem wierszy (m.in. Johna Keatsa i Williama Butlera Yeatsa) oraz powieści szpiegowskich Johna le Carré'a i Lena Deightona, a także pisze bajki. Jedna z nich "O śpiochu tłuściochu i o psie Sabie" została wyróżniona na ogólnopolskim konkursie "Wielcy poeci piszcie dla dzieci"[11]. Posiada sukę Sabę (rasy sznaucer). Stało się o niej głośno w 2007 ze względu na przyprowadzenie jej do Sejmu, wyprowadzenie jej na spacer przez funkcjonariuszy BOR-u i rzekome pogryzienie mebli w rezydencji ministra spraw wewnętrznych i administracji[12].
Publikacje
- Ludwik Dorn: O śpiochu tłuściochu i o psie Sabie. Most, 2004. ISBN 83-919839-6-X.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 A. Stankiewicz: Twarze trzeciego bliźniaka. Rzeczpospolita, 13 grudnia 2005.
- ↑ 2,0 2,1 Osobny świat Ludwika Dorna. Rzeczpospolita.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 J. Hugo-Bader: Sylwetka pochyła. gazeta.pl, 30 października 2005.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 C. Łazarewicz: Trzeci Kaczyński. Przekrój, 2005.
- ↑ M. Lizut: Dorn jednak wykształciuch. gazeta.pl, 8 luty 2007.
- ↑ Dorn wyrzucony z PiS, portal gazeta.pl z 21 października 2008
- ↑ Piotr Ożadowicz, Moje, nie oddam, trybuna.com.pl
- ↑ Dorn marszałkiem Sejmu – jak głosowali posłowie. sejm.gov.pl, 27 kwietnia 2007.
- ↑ Agnieszka Wirtwein: Wywiad z żoną wicepremiera Dorna. Iza Śmieszek-Dorn: Ludwik nie dał się pomalować. Dziennik, 19 grudnia 2006.
- ↑ Pozamałżeński związek Dorna. Super Express, 25 października 2005.
- ↑ Rewolucjonistą został nocą. onet.pl, 27 kwietnia 2007.
- ↑ Piotr Krysiak: Saba Dorna zżarła meble MSWiA. wp.pl, 23 września 2007.
Źródła
Linki zewnętrzne
Mikołaj Kozakiewicz • Wiesław Chrzanowski • Józef Oleksy • Józef Zych • Maciej Płażyński • Marek Borowski • Józef Oleksy • Włodzimierz Cimoszewicz • Marek Jurek • Ludwik Dorn • Bronisław Komorowski
|
||||||||||
|
||||||||||
Ministrowie spraw wewnętrznych: Czesław Kiszczak | Krzysztof Kozłowski | Henryk Majewski | Antoni Macierewicz | Andrzej Milczanowski | Jerzy Konieczny | Zbigniew Siemiątkowski
Ministrowie spraw wewnętrznych i administracji: Leszek Miller | Janusz Tomaszewski | Marek Biernacki | Krzysztof Janik | Józef Oleksy | Jerzy Szmajdziński | Ryszard Kalisz | Ludwik Dorn | Janusz Kaczmarek | Władysław Stasiak | Grzegorz Schetyna
Jarosław Kaczyński • Ludwik Dorn • Przemysław Gosiewski • Marek Kuchciński • Przemysław Gosiewski