Wolna encyklopedia
Ludwik Eliasz Bregman (ur. 13 grudnia 1865 w Wilnie, zm. 1941 w Warszawie) – polski lekarz neurolog żydowskiego pochodzenia.
Bregman był ordynatorem Szpitala Starozakonnych w Warszawie. Jego prace dotyczyły głównie diagnostyki i leczenia chorób układu nerwowego. Współzałożyciel "Warszawskiego Czasopisma Lekarskiego" (razem z Edwardem Flatauem i Ludwikiem Hirszfeldem). Opracował podręcznik "Diagnostyka chorób nerwowych". Zmarł na tyfus w getcie warszawskim w 1941 roku. Pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie[1].
Prace
- Bregman LE. Alkoholizm a zwyrodnienie potomstwa. Warszawa 1912
- Bregman LE. Przeciw alkoholizmowi. 1909
Przypisy
- ↑ Grób Ludwika Eliasza Bregmana w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie
Linki zewnętrzne
- Ludwik Eliasz Bregman w Internetowej Encyklopedii PWN