Wolna encyklopedia

Ludwik Górski (ur. 1867 r. w Woli Pękoszewskiej, zm. 1931 r. w Warszawie), ziemianin, polityk konserwatywny.

Ukończył studia chemiczne i rolnicze w Berlinie po których wrócił do Królestwa Kongresowego i prowadził gospodarstwo w Kozietułach pod Grójcem. W tym okresie zaprzyjaźnił się ze swoim sąsiadem księciem Zdzisławem Lubomirskim.

Po wybuchu I wojny światowej Lubomirski ściągnął go do Warszawy do pracy w Centralnym Komitecie Obywatelskim, a następnie w Radzie Głównej Opiekuńczej. Po powstaniu Królestwa Polskiego na mocy aktu 5 listopada Górski został powołany do nowo powstałej Tymczasowej Rady Stanu. W ramach jej Wydziału Wykonawczego odpowiadał za sprawy wojskowe.

Po rozwiązaniu Tymczasowej Rady Stanu i powstaniu Rady Regencyjnej został członkiem powołanego przez nią rządu Jana Kucharzewskiego. Zajął w nim urząd dyrektora Komisji Wojskowej (odpowiednika MON). Po dymisji rządu wycofał się z życia politycznego i powrócił do gospodarki majątkiem rolnym.