Wolna encyklopedia

Ludwika Lotaryńska, fr. Louise de Lorraine-Vaudémont (ur. 30 kwietnia 1553, w Nomeny; zm. 29 stycznia 1601, w Moulins) - królowa Francji, księżna Mercoeur, prawdopodobnie kochanka króla Henryka III - później została jego żoną.

Córka Mikołaja Lotaryńskiego i Małgorzaty von Egmond. Swojego przyszłego męża Ludwika po raz pierwszy zobaczyła w 1574. Henryk, wtedy jeszcze książę Andegawenii, został dopiero co wybrany na króla Polski i w drodze do swojej nowej ojczyzny odwiedził wuja Ludwiki - Karola III, księcia Lotaryngii (męża Klaudii de Valois - siostry Henryka). Henrykowi spodobała się Ludwika, która była piękną blondynką i dodatkowo należała do przyjaciółek Marii de Cléves - żony Henryka I Burbona, księcia de Condé, a kochanki Henryka, księcia Andegawenii. Henryk zapamiętał Ludwikę nawet, kiedy opuścił Lotaryngię.

Po śmierci króla Karola IX, Henryk odziedziczył tron jako Henryk III i opuścił Polskę. Najpierw chciał rozwieść Marię z jej mężem i ją uczynić królową Francji. Maria zmarła jednak na infekcję płuc, a Henryk po okresie żałoby, postanowił ożenić się z Ludwiką. Zdecydował tak na przekór radom swojej matki. Ślub Ludwiki i Henryka III miał miejsce w katedrze w Reims, 15 lutego 1575 - dwa dni po jego koronacji na króla. Ślubu udzielił im kardynał Karol de Burbon.

Para nie miała potomstwa. Po kilku poronieniach (pierwszym wiosną 1576) Ludwika nie mogła mieć więcej dzieci.

W 1589 Ludwika odziedziczyła zamek Chenonceau, nad Loarą. Właśnie w tym zamku dowiedziała się 2 sierpnia, że jej mąż został zamordowany. Pogrążyła się w wielkiej rozpaczy i do końca życia nosiła żałobę - do końca życia mieszkała w Chenonceau. Kazała nawet zmienić tapety w swojej sypialni na czarne. Zmarła w Moulins, Allier w 1601 i została pochowana w klasztorze Kapucynów. W 1817 jej szczątki zostały przeniesione do bazyliki Saint Denis, gdzie do czasu wielkiej rewolucji francuskiej spoczywały szczątki jej męża i wszystkich innych królów Francji.

Poprzednik Elżbieta Austriacka

Królowa Francji 1575-1589

Następca Małgorzata de Valois