Wolna encyklopedia
Luis Aragonés Suárez (ur. 28 lipca 1938 w Hortalezie na przedmieściach Madrytu), hiszpański piłkarz i trener piłkarski. Na przełomie lat 60. i 70. był jednym z najlepszych zawodników Atlético Madryt, który w tamtym okresie osiągał swoje największe sukcesy. Po zakończeniu kariery sportowej sześciokrotnie prowadził klub z Madrytu, zdobywając z nim wszystkie najważniejsze laury w lidze hiszpańskiej. Od lipca 2004 był selekcjonerem reprezentacji Hiszpanii, którą doprowadził do 1/8 finału Mistrzostw Świata 2006 oraz do zwycięstwa w Mistrzostwach Europy 2008.
Spis treści |
Kariera piłkarska
Był jednym z najskuteczniejszych ofensywnych pomocników w lidze hiszpańskiej. Zaczynał sportową przygodę w Getafe CF, przez trzy sezony był również zawodnikiem Realu Madryt, ale szefowie klubu nie poznali się na jego talencie i nie pozwolili na debiut w pierwszej drużynie.
Kiedy miał 26 lat podpisał kontrakt z Atlético Madryt, gdzie wyrósł na jedną z gwiazd Primera División. Był specjalistą od stałych fragmentów gry i liderem drużyny, która na przełomie lat 60. i 70. trzykrotnie triumfowała w rozgrywkach o mistrzostwo kraju, a w sezonie 1973-74 dotarła do finału Pucharu Mistrzów, w którym przegrała w dwumeczu (1:1 – strzelił w tym spotkaniu bramkę – i 0:4) z Bayernem Monachium.
W ciągu jedenastu lat rozegrał dla Atlético 265 meczów w lidze, w których zdobył 123 gole. Aragonés, którego madryccy kibice nazywali po prostu Luis, zakończył piłkarską karierę w wieku 37 lat.
- 1957-58 –
Getafe CF - 1958-61 –
Real Madryt - 1958-59 –
Recreativo Huelva (wypożyczenie) - 1959-60 –
Hercules Alicante (wypożyczenie) - 1960-61 –
Plus Ultra (wypożyczenie) - 1961-62 –
Real Oviedo - 1962-64 –
Real Betis - 1964-75 –
Atlético Madryt
Sukcesy piłkarskie
- mistrzostwo Hiszpanii 1966, 1970 i 1973, Puchar Hiszpanii 1965 i 1972, finał Pucharu Mistrzów 1974 oraz Puchar Interkontynentalny 1974 z Atlético Madryt
- W 1970 jako zawodnik Atlético Madryt z liczbą 16 goli został królem strzelców Primera División.
W reprezentacji Hiszpanii od 1965 do 1972 rozegrał 12 meczów i strzelił 3 gole. W hiszpańskiej Primera División rozegrał 370 meczów i strzelił 172 gole.
Kariera trenerska
Mimo iż w ciągu ponad trzydziestoletniej kariery szkoleniowej prowadził osiem różnych zespołów z Primera División, najbardziej znany jest z pracy w Atlético Madryt. Pracował w tym klubie sześciokrotnie, zdobywając z nim wszystkie najważniejsze krajowe laury. Ponadto w 1986 doprowadził go do pierwszego od 1974 finału europejskich pucharów (porażka 0:3 z Dynamem Kijów w Pucharze Zdobywców Pucharów), a w 2002, po dwuletniej przerwie, wprowadził ponownie do pierwszej ligi.
Był także trenerem FC Barcelona, z którym triumfował w rozgrywkach o Puchar Hiszpanii, trzykrotnie Realu Betis, Espanyolu Barcelona, Sevilli, Valencii, Realu Oviedo i ostatnio dwa razy Mallorki.
Po Euro 2004 66-letni Aragonés zastąpił Iñakiego Sáeza na stanowisku selekcjonera reprezentacji Hiszpanii. Mimo iż do Mundialu 2006 drużyna awansowała dopiero po barażach (5:1 i 1:1 ze Słowacją), to od czasu mistrzostw Europy do 27 czerwca 2006 nie zanotowała porażki. Pierwszą przegraną w roli selekcjonera Aragones zaliczył w drugiej rundzie mistrzostw świata, kiedy jego drużyna uległa 1:3 Francji i odpadła z turnieju. Do tego meczu jego bilans przedstawiał się następująco: 24 mecze, 16 zwycięstw – 8 remisów – 0 porażek.
Aragonés wprowadził do drużyny szereg młodych zawodników (m. in. Davida Villę, Sergio Ramosa, Cesca Fàbregasa i Andrés Iniesta). Za jego kadencji z drużyną narodową pożegnał się natomiast Raúl, odsunięty od kadry po przegranym 2:3 meczu eliminacji Euro 2008 z Irlandią Północną, rozegranym we wrześniu 2006.
W 2008 Aragonés doprowadził reprezentację Hiszpanii do zwycięstwa w Mistrzostwach Europy. W finałowym meczu Hiszpanie pokonali 1:0 Niemców. Zwycięstwo drużyny Aragonésa jest pierwszym zwycięstwem hiszpańskiej kadry narodowej w rozgrywkach międzynarodowych seniorów od czasu wygranej w Mistrzostwach Europy w 1964.
- 1974-78 –
Atlético Madryt - 1979-80 –
Atlético Madryt - 1981-81 –
Real Betis - 1982-86 –
Atlético Madryt - 1987-87 –
Atlético Madryt - 1987-88 –
FC Barcelona - 1990-91 –
Espanyol Barcelona - 1991-92 –
Atlético Madryt - 1992-93 –
Real Betis - 1993-95 –
Sevilla FC - 1995-96 –
Valencia CF - 1997-98 –
Real Betis - 1999-00 –
Real Oviedo - 2000-01 –
RCD Mallorca - 2001-03 –
Atlético Madryt - 2003-04 –
RCD Mallorca - 2004-08 –
reprezentacja Hiszpanii - od 2008 –
Fenerbahçe Stambuł
1 Casillas • 2 Albiol • 3 Navarro • 4 Marchena • 5 Puyol • 6 Iniesta • 7 Villa • 8 Xavi • 9 Torres • 10 Fàbregas • 11 Capdevila • 12 Cazorla • 13 Palop • 14 Alonso • 15 Ramos • 16 García • 17 Güiza • 18 Arbeloa • 19 Senna • 20 Juanito • 21 Silva • 22 de la Red • 23 Reina • Trener: Aragonés
Sukcesy trenerskie
- mistrzostwo Hiszpanii 1977, wicemistrzostwo Hiszpanii 1985, Puchar Hiszpanii 1976, 1985 i 1992, finał Pucharu Hiszpanii 1975 i 1987, Superpuchar Hiszpanii 1985, finał Pucharu Zdobywców Pucharów 1986 oraz awans do Primera División w sezonie 2001-02 z Atlético Madryt
- Puchar Hiszpanii 1988 z FC Barcelona
- wicemistrzostwo Hiszpanii 1996 z Valencią
- 1/8 finału Mistrzostw Świata 2006 z reprezentacją Hiszpanii
- Mistrzostwo Europy 2008 z reprezentacją Hiszpanii
Ciekawostki
- Wcześniej dwukrotnie był poważnym kandydatem na stanowisko selekcjonera reprezentacji. Jednak w 1991 szefowie związku wybrali Vicente Mierę, a w 1998 – José Antonio Camacho.
Linki zewnętrzne
- Luis Aragonés – statystyki piłkarza (es)
- Luis Aragonés – statystyki trenera (es)
- Opis incydentu z rasistowskimi odzywkami po adresem Thierry'ego Henry z The Guardian (en)
1 Volkan D. • 2 Lugano • 3 Roberto Carlos • 4 Dracena • 5 Belözoğlu • 6 Vederson • 7 Burak • 8 Kâzım-Richards • 10 Alex • 11 Tümer • 14 Güiza • 16 Josico • 17 Arat • 18 Bilgin • 19 Önder • 21 Selçuk • 23 Semih • 24 Deniz • 25 Boral • 32 Gürhan • 33 Maldonado • 38 Parlak • 53 Yasin • 77 Gökhan • 88 Volkan B. • 89 Mert • 99 Deivid • trener: Aragonés
|
|||||
1929: Bienzobas (14) • 1930: Gorostiza (19) • 1931: Bata (27) • 1932: Gorostiza (12) • 1933: Olivares (16) • 1934: Lángara (27) • 1935: Lángara (26) • 1936: Lángara (27) • 1940: Unamuno (26) • 1941: Pruden (30) • 1942: Mundo (27) • 1943: Martín (32) • 1944: Mundo (27) • 1945: Zarra (19) • 1946: Zarra (24) • 1947: Zarra (34) • 1948: Pahiño (23) • 1949: César (28) • 1950: Zarra (25) • 1951: Zarra (38) • 1952: Pahiño (28) • 1953: Zarra (24) • 1954: Di Stéfano (24) • 1955: Arza (28) • 1956: Di Stéfano (24) • 1957: Di Stéfano (31) • 1958: Di Stéfano, Badenes, Ricardo (19) • 1959: Di Stéfano (23) • 1960: Puskás (26) • 1961: Puskás (27) • 1962: Seminario (25) • 1963: Puskás (26) • 1964: Puskás (20) • 1965: Ré (25) • 1966: Vavá (19) • 1967: Waldo (24) • 1968: Uriarte (22) • 1969: Amancio, Gárate (14) • 1970: Amancio, Gárate, Aragonés (16) • 1971: Gárate, Rexach (17) • 1972: Porta (20) • 1973: Marianín (19) • 1974: Quini (20) • 1975: Carlos (19) • 1976: Quini (18) • 1977: Mario Kempes (24) • 1978: Mario Kempes (28) • 1979: Hans Krankl (29) • 1980: Quini (24) • 1981: Quini (20) • 1982: Quini (26) • 1983: Poli Rincón (20) • 1984: Jorge da Silva, Juanito (17) • 1985: Hugo Sánchez (19) • 1986: Hugo Sánchez (22) • 1987: Hugo Sánchez (34) • 1988: Hugo Sánchez (29) • 1989: Baltazar (35) • 1990: Hugo Sánchez (38) • 1991: Butragueño (19) • 1992: Manolo (27) • 1993: Bebeto (29) • 1994: Romário (30) • 1995: Zamorano (28) • 1996: Pizzi (31) • 1997: Ronaldo (34) • 1998: Vieri (24) • 1999: Raúl (25) • 2000: Salva (27) • 2001: Raúl (24) • 2002: Tristán (21) • 2003: Makaay (29) • 2004: Ronaldo (24) • 2005: Forlán (25) • 2006: Eto'o (26) • 2007: van Nistelrooy (25) • 2008: Güiza (27)