Wolna encyklopedia

Stary Testament
Biblia Hebrajska
część wspólna dla judaizmu i chrześcijaństwa:
Kanon katolicki, prawosławny,
etiopski i syryjski
Kanon prawosławny
Dodatek do kanonu prawosławnego
Kanon rosyjski i etiopski
Kanon etiopski
Kanon syryjski

Ten szablon: pokaż  dyskusja  edytuj

Mądrość Syracha [Syr], Eklezjastyka [Ekli] - jedna z ksiąg dydaktycznych (mądrościowych), zaliczanych przez Kościół katolicki i prawosławny do ksiąg deuterokanonicznych Starego Testamentu. Przez Kościoły protestanckie uważana za apokryf.

Jest to jedna z nielicznych ksiąg Starego Testamentu, która ma podpis autora: Jezus, syn Syracha.

W wydaniach Biblii umieszcza się przed nią prolog, który nie jest jednak zaliczany do Pisma Świętego jako pismo, które nie jest tekstem natchnionym.

Mądrość Syracha zawiera pouczenia na temat spraw duchowych, jak również i doczesnych, a także krótko opowiada w poetycki sposób historię najważniejszych postaci biblijnych i przedstawia rozważania autora na temat Boga i człowieka.

Księga została napisana po hebrajsku ok. roku 190 p.n.e. (panowanie Ptolemeusza III Euergetesa) w Jerozolimie. Później została przetłumaczona na grekę. Księga nie weszła w skład kanonu judaistycznego, a w Kościele katolickim istniały wahania co do jej przyjęcia. Została zatwierdzona przez Sobór trydencki.

Judaizm nie zaliczył Mądrości Syracha do zbioru ksiąg świętych, jednak do X wieku korzystała z niego literatura synagogalna. [1] Z księgi tej korzystał również John Wesley, współtwórca kościoła metodystów, jakkolwiek nie uważał jej za natchnioną.

Treść Mądrości Syracha za Biblią Tysiąclecia

Przypisy

  1. Wstęp do Mądrości Syracha w Biblii Poznańskiej

Linki zewnętrzne