Wolna encyklopedia

MPEG-4, wprowadzony pod koniec 1998 jest oznaczeniem grupy standardów kodowania audio i wideo wraz z pokrewnymi technologiami, opracowanej przez grupę ISO/IEC MPEG. Główne zastosowania MPEG-4 to media strumieniowe w sieci Web, dystrybucja CD, wideokonferencje i telewizja.

MPEG-4 przejął wiele elementów standardów MPEG-1, MPEG-2 i pokrewnych, dodając nowe możliwości takie jak (rozszerzone) wsparcie VRML dla renderowania 3D, zorientowane-obiektowo pliki złożone (zawierające obiekty audio, wideo i VRML), wsparcie dla technologii DRM (zdefiniowanych jako zewnętrzne standardy) i różnoraką interaktywność.

To, jakie elementy zaimplementowane będą w obrębie MPEG-4, pozostawiane jest jako indywidualna decyzja programisty. Oznacza to, że prawdopodobnie na chwilę obecną nie istnieje pełna implementacja całego zestawu standardów składających się na MPEG-4. Rozwiązanie tego problemu osiągnięto poprzez koncepcję "profili" i "poziomów", pozwalających konkretnym zbiorom możliwości być zdefiniowanymi w sposób odpowiedni dla podzbioru aplikacji.

Spis treści

Implementacje MPEG-4

Standard MPEG-4 w różnych wariantach stosowany jest także w plikach WMA i WMV systemu Windows Media, w oprogramowaniu multimedialnym Apple QuickTime, formacie Nero Digital lansowanym przez producenta znanego programu do nagrywania płyt CD/DVD Nero Burning ROM, w plikach wideo zapisywanych przez niektóre telefony komórkowe z wbudowanymi kamerami wideo oraz DivX/XviD.

Części MPEG-4

MPEG-4 składa się z kilkunastu ustandaryzowanych tzw. "części":

Profile zdefiniowane są także w obrębie indywidualnych "części", tak więc implementacja części zazwyczaj nie jest implementacją jej całości.

MP4

Mp4 (MPEG-4 Part 14) jest kontenerem multimedialnym.

Zobacz też

Linki zewnętrzne

Źródło: „haslo,MPEG-4#MP4”