Wolna encyklopedia

Maczuga – jedna z najstarszych broni obuchowych czy broni w ogóle; znana była od paleolitu, rozpowszechniona na wszystkich kontynentach zamieszkiwanych przez człowieka.

Maczugi średniowieczne – buzdygany.

Ma kształt pałki rozszerzającej się na jednym końcu, wykonanej najczęściej z przyziemnej części młodego drzewa. Szerszą część tej broni, tzw. głowicę nabijano zwykle kamieniami (najczęściej krzemiennymi kolcami) lub metalowymi ćwiekami. W średniowieczu używano także maczug o stalowych głowicach – wekier, buzdyganów i buław.

Herakles walczący z hydrą lernejską przy użyciu maczugi.

W mitologii greckiej maczuga była atrybutem herosa Heraklesa.

W wiekach XVI-XVIII buzdygany i buławy były w Polsce oznaką godności oficerskiej.