Wolna encyklopedia

Marek Antoniusz Julianus, Marcus Antonius Julianus, był gubernatorem (procurator) Judei podczas pierwszego powstania żydowskiego przeciwko Rzymianom.

Antoniusz Julianus jest nazwany co może oznaczać zarządcę politycznego (prokuratora) albo urzędnika finansowego w służbie Tytusa. Jest on, być może, tym samym, którego wymienia Mincjusz Feliks (Octavius 33, 4) i który też pisał o Żydach.

28 sierpnia 70 roku[1], gdy legioniści rzymscy szturmowali obwód świątynny w Jerozolimie, Tytus zwołał naradę wyższych dowódców w której udział brał także Antoniusz Julianus. Miano zdecydować czy Świątynia Jerozolimska ma zostać zniszczona. Później Antoniusz Julianus napisał dziełko, w którym samych Żydów obarczał winą za los, jaki ich spotkał (wspomina o tym w ubocznej uwadze pewien autor chrześcijański z II wieku). To właśnie na jego wspomnieniach oparł się Tacyt opisując naradę Tytusa w zaginionych obecnie księgach Dziejów.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ z komentarza do polskiego tłumaczenia Wojny żydowskiej.

Bibliografia

Rzymscy gubernatorzy Judei (6 n.e.-135 n.e.)
prefekci (6-41): Koponiusz - Marek Ambibulus - Anniusz Rufus - Waleriusz Gratus - Poncjusz Piłat - Marcellus - Marullus
prokuratorzy (44-70): Kuspiusz Fadus - Tyberiusz Juliusz Aleksander - Wentydiusz Kumanus - Antoniusz Feliks - Porcjusz Festus - Albin Lucjusz - Gesjusz Florus - Antoniusz Julianus
legaci (70-135): Terencjusz Rufus - Wettulenus Cerialis - Lucyliusz Bassus - Flawiusz Silwa - Salvidenus - Pompeius Longinus - Hermetidius Campanus - Attykus - Juliusz Kwadratus Bassus - Pompejusz Falco - Tiberianus - Luzjusz Kwietus - Cossonius Gallus - Tinejusz Rufus - Publiusz Marcellus - Juliusz Sewerus
Źródło: „haslo,Marek_Antoniusz_Julianus”