Wolna encyklopedia

Nawigacja terrestryczna - (od terra - łac. ziemia) - dział nawigacji morskiej - prowadzona przy zachowaniu widoczności lądu - ustalanie miejsca, w którym znajduje się statek, przy wykorzystaniu lądowych znaków nawigacyjnych lub charakterystycznych elementów topograficznych (wyspy, przylądki, szczyty gór, latarni morskich lub w dzień kształtu ich wież lub innych charakterystycznych, widocznych z morza obiektów, oznaczonych na mapach morskich i opisanych w wydawnictwach nawigacyjnych (locjach), jak wieże kościołów, kominy, itp.)).

Sposób prowadzenia nawigacji za pomocą sekstantu i kompasu

za pomocą sekstantu można wyznaczyć kąt pomiędzy podstawą obiektu namierzanego i jego najwyższego punktu, wtedy znając wysokość obiektu (np. latarni morskiej) można obliczyć odległość od niej za pomocą nast. wzoru:

r=hctg(x)\, gdzie:

r=odległość od obiektu

h=wysokość obiektu

x=kąt pomiędzy podstawą a najwyższym punktem tego obiektu'

potem za pomocą kompasu wyznacza się kąt pomiędzy północą a obiektem namierzanym obliczając z kolei sinusa i cosinusa tego kąta,za pomocą nast. wzorów:

x=rsin(z)\,

y=rcos(z)\,

gdzie:

x,y= współrzędne (gdzie obiekt jest w początku układu)

r=odległość od obiektu

z=kąt pomiędzy północą a obiektem namierzanym

uzyskuje się współrzędne Y i X które można potem nałożyć na mapę

Źródło: „haslo,Nawigacja_terrestryczna”