Wolna encyklopedia
Nikołaj Wawiłow (ur. 13 listopada 1887 w Moskwie, zm. 26 stycznia 1943 w Saratowie) - rosyjski biolog, genetyk. Brat fizyka Siergieja Wawiłowa.
W 1923 wybrany na członka Akademii Nauk ZSRR, od 1928 akademik tejże. W latach 1933 - 1940 kierował Instytutem Genetyki ZSRR. Jego sprzeciw przeciwko teoriom antydarwinowskim i antygenetycznym Łysenki i przeciwko łysenkizmowi doprowadził do tego, że 6 VIII 1940 został aresztowany i 6 VII 1941 skazany na śmierć, pod zarzutem udziału w szpiegowskiej organizacji i zwalczania łysenkizmu [1] następnie wyrok zamieniono na 20 lat łagru, z tym że skierowano go nie do łagru, a do więzienia w Saratowie [2]. W wyniku wyczerpania warunkami śledztwa i uwięzienia, a zwłaszcza kilkudniowym trzymaniem na dworze późną jesienią w więzieniu w Saratowie oraz późniejszym umieszczeniem w celi, gdzie wszyscy więźniowie musieli stać z powodu braku miejsca [3] zmarł wkrótce z wyniszczenia organizmu.