Wolna encyklopedia

ORP "Wilk"
Historia
Położenie stępki 1926
Wodowanie 12 kwietnia 1929
Oddanie do służby 31 października 1931
Wycofanie ze służby 1951
Status okrętu złomowany w październiku 1951
Stocznia Chantiers Augustin Normand w Hawrze, Francja
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność nawodna - 980 ton
podwodna - 1248 ton
Długość 77,95 m
Szerokość 5,45 m
Zanurzenie 4,20 m
Napęd dwa silniki wysokoprężne typu Normand Vickers ośmiocylindrowe łącznej mocy 1800 KM (1324 kW) przy 390 obr/min; dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1200 KM (883 kW) produkcji Societée Alsacienne de Constructions Mecaniques, Belfort 110 V, 250 obr/min.
Prędkość nawodna - 14,5 węzła
podwodna - 9,5 węzła.
Zasięg nawodny - przy prędkości 10 węzłów - 3500 Mm, z dodatkowym zapasem 43 tony paliwa - 7000 Mm;
podwodny - przy prędkości 5 węzłów - 100 Mm
Załoga 5 oficerów + 49 podoficerów i marynarzy.
Uzbrojenie 1 działo kalibru 100 mm Schneider wz. 1917 na lawecie L/40; 1 działko plot 40 mm Vickers na lawecie L/40 (do 1935r); 2 nkm plot. kalibru 13,2 mm Hotchiss na lawecie L/76 (od 1935); 6 wyrzutni torpedowych 550 mm w tym cztery dziobowe stałe i jedna podwójna obrotowa na śródokręciu; 16 torped wz. 1924; 40 min typu SM-5 (dziesięć sztuk w aparatach minowych i 30 sztuk w przedziale minowym - zwykle przenoszono tylko 30).

ORP Wilk - polski okręt podwodny (podwodny stawiacz min). Był głównym okrętem dla typu Wilk, składającego się z ORP "Wilk", ORP "Żbik" i ORP "Ryś".

Historia

Okręt podwodny - stawiacz min ORP "Wilk" został zbudowany we francuskiej stoczni Chantiers Augustin Normand w Hawrze na zlecenie Polskiej Marynarki Wojennej. Budowę rozpoczęto w 1926 roku. Okręt wodowano 12 kwietnia 1929 i nadano mu nazwę "Wilk" (wodowano go jako pierwszy okręt typu, stąd pochodzi nazwa całego typu). Budowę ukończono w październiku 1931 roku i okręt wszedł do polskiej służby 31 października 1931.

W dniu 1 września 1939 roku wyruszył z portu wojennego na Oksywiu na patrol zgodnie z operacją "Worek". Uszkodzony w trakcie działań oraz wobec braku paliwa odpłynął do Anglii, przedzierając się poprzez zablokowane Cieśniny Duńskie. Do Anglii dotarł 20 września 1939 roku zawijając do Rosyth. Po remoncie, włączony w skład floty alianckiej, brał udział w okresie od grudnia 1939 roku do stycznia 1941 roku w działaniach na Morzu Północnym, łącznie odbył 9 patroli bojowych. W trakcie ostatniego z nich w nocy z 20 na 21 czerwca 1940 staranował okręt podwodny, uznany za niemiecki (według współczesnych badań, prawdopodobnie był to sprzymierzony holenderski O13). Uszkodzenia, których doznał, spowodowały przesunięcie do zadań szkoleniowych. W 1942 roku przeszedł do rezerwy. W 1951 roku został zwrócony i sprowadzony na holu do Polski. Z uwagi na zły stan techniczny i nieopłacalność remontu został, w październiku 1951 roku, skreślony z listy floty i złomowany.

Okręt w czasie służby w Polsce nosił znak taktyczny "W", a w czasie służby w Anglii "64 A", a potem "N 64".

Dowódcy

Dane taktyczno-techniczne

stacja korespondencyjna SMIK; odbiorcza podwodna, sonda ultradźwiękowa, oscylator podwodny, stacja podsłuchowa, żyrokompas.

Źródło: „haslo,ORP_Wilk_(1931)