Wolna encyklopedia

Ofiary stanu wojennego w Polsce 1981-1983 – do dzisiaj nieznana jest dokładna liczba śmiertelnych ofiar represji władz stanu wojennego wprowadzonego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej od 13 grudnia 1981 do 22 lipca 1983.

Utworzona przez sejm kontraktowy w 1989 Sejmowa Komisja Nadzwyczajna do Zbadania Działalności MSW, stwierdziła, że spośród 122 niewyjaśnionych przypadków zgonów działaczy opozycji aż 88 miało bezpośredni związek z działalnością funkcjonariuszy MSW.

Część ofiar śmiertelnych wydarzeń stanu wojennego była skutkiem tłumienia przez jednostki LWP, MO, ZOMO, NOMO, ROMO, ORMO, funkcjonariuszy WSW i SB pokojowych demonstracji ulicznych ludności, sprzeciwiających się władzy WRON. W 9 przypadkach ofiary padły w wyniku krwawego stłumienia strajku w kopalni, w jednym przypadku po złamaniu strajku na uczelni wyższej.

Znaczna ich część były to jednak ofiary intencjonalnego działania władz przeciwko określonym działaczom opozycji. Wszystkie one z definicji spełniają znamiona ofiar zbrodni komunistycznej.


Część ofiar to ofiary pierwszych dni stanu wojennego, które zmarły w wyniku nieudzielenia pomocy medycznej na skutek zablokowania połączeń telefonicznych. Ich liczba na pewno wysoka nie jest jednak znana.

W pierwszych dniach stanu wojennego władze komunistyczne dokonały wielu aresztowań osób, które mimo dekretu nie zaprzestały działalności opozycyjnej czynnie przeciwstawiając się wprowadzeniu stanu wojennego. Wyroki wydawane były w trybie doraźnym przez sądy wojskowe. Opozycjoniści stawiani byli w stan oskarżenia w związku z próbą obalenia ustroju PRL. W trybie doraźnym za to przestępstwo wobec reżimu komunistycznego groził wyrok do kary śmierci włącznie.

W latach 1981-1982 władze komunistyczne przetrzymywały w specjalnie utworzonych obozach dla internowanych 9 736 działaczy podziemia, w tym 313 kobiet. Niejednokrotnie dochodziło w nich do wypadków znęcania się psychicznego i fizycznego nad internowanymi.

Inną kategorię ofiar stanowią osoby szykanowane przez władze za działalność opozycyjną. Wiele z nich było prześladowanych i wyrzucanych z pracy z tzw. wilczymi biletami, eksmitowanych z zajmowanych przez siebie mieszkań, w końcu były zmuszane do emigracji. Szczególny przypadek stanowią represje wobec działaczy chłopskich, których niejednokrotnie zmuszano siłą do nieopłacalnych upraw (przypadek Stanisława Helskiego).

Spis treści

Lista ofiar śmiertelnych

Ofiary zdarzeń masowych

Pacyfikacja kopalni Wujek 16 grudnia 1981

Stłumienie demonstracji w Gdańsku 17 grudnia 1981

Pacyfikacja strajku na Politechnice Wrocławskiej 17 grudnia 1981

Stłumienie pokojowej demonstracji w Poznaniu 13 lutego 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji w Warszawie 3 maja 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji we Wrocławiu 3 maja 1983

Stłumienie pokojowej demonstracji w Krakowie 13 maja 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji w Poznaniu 13 maja 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji we Wrocławiu 13 maja 1982

Rozbicie organizacji podziemnej 16 czerwca 1982 w Warszawie

Stłumienie pokojowej demonstracji w Gdańsku 31 sierpnia 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji we Wrocławiu 31 sierpnia 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji w Lubinie 31 sierpnia 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji we Kielcach 31 sierpnia 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji w Częstochowie 1 września 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji w Nowej Hucie 13 października 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji w Warszawie 10 listopada 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji w Gdańsku 11 listopada 1982

Stłumienie pokojowej demonstracji w Krakowie 1 maja 1983

Stłumienie pokojowej demonstracji we Wrocławiu 1 maja 1983

Stłumienie pokojowej demonstracji w Warszawie 3 maja 1983

Ofiary indywidualne działań władz stanu wojennego

Bibliografia

Zobacz też

Źródło: „haslo,Ofiary_stanu_wojennego_w_Polsce_1981-1983”