Wolna encyklopedia

Okręty podwodne projektu 667 to seria radzieckich okrętów podwodnych z napędem atomowym skonstruowanych do przenoszenia pocisków balistycznych. Prace nad projektem 667 rozpoczęto w 1958 roku, w ich toku napotkano jednak znaczne problemy konstrukcyjne, których pokonanie doprowadziło do tak znacznych zmian konstrukcyjnych, iż w ich wyniku powstał zupełnie inny typ okrętu, określany mianem "projektu 667A".[1] Plany techniczne okrętów 667A zostały zaakceptowane w 1962 roku, a ostatnie okręty serii 667 - jednostki projektu 667BDRM, wyprodukowano na początku lat 90. W kodzie NATO jednostki tej serii nosiły oznaczenia Yankee I,Yankee II, Delta I, Delta II, Delta III, Delta IV.

Spis treści

Historia

Odpowiedzią ZSRR na amerykańskie okręty podwodne z napędem atomowym wyposażone w pociski balistyczne Polaris były okręty podwodne projektu 667. Pierwsze wybudowane jednostki tej serii, były jednostkami projektu 667A Nawaga - (w kodzie NATO Yankee I). Próby morskie pierwszej jednostki miały miejsce w 1966 a do służby weszła ona w 1967. W latach 1966 - 1974 stocznie w Siewierodwińsku i Komsomolsku wyprodukowały 34 jednostki tego typu.

Wprowadzenie do użycia nowych dwustopniowych rakiet balistycznych które były większe od dotychczas stosowanych spowodowało konieczność wprowadzenia do projektu istotnych zmian. Wydłużone o 10 metrów jednostki z powiększoną o 2000 ton wypornością otrzymały oznaczenie 667B Murena - (w kodzie NATO Delta I). W latach 1972 - 1977 zbudowano 18 jednostek tego typu.

Opracowanie nowych wielogłowicowych pocisków balistycznych wymusiło kolejne zmiany w konstrukcji okrętów. Okręty z powiększonymi przedziałami wyrzutni rakiet i ze zwiększoną o 500 ton wypornością otrzymały oznaczenie 667BDR Kalmar - (w kodzie NATO Delta III). W latach 1976 - 1982 wybudowano 14 okrętów tego typu.

Wersje

Przypisy

  1. Frank von Hippel, Oleg Bukharin, Timur Kadyshev, Eugene Miasnikov, Pavel Podvig: Russian Strategic Nuclear Forces. The MIT Press, 2004. ISBN 0262661810. 

Linki zewnętrzne