Wolna encyklopedia
 |
Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Aby uczynić go weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Otto Hahn (ur. 8 marca 1879 we Frankfurcie nad Menem, zm. 28 lipca 1968 w Getyndze), niemiecki fizykochemik.
Dorastał w Monachium, studiował w Londynie i Montrealu. W 1912 roku powrócił do Niemiec gdzie pracował jako profesor Uniwersytetu w Berlinie i Kaiser-Wilhelm-Institut. W 1913 roku jego współpracownicą została 35-letnia Austriaczka Lise Meitner, również fizyk, która wyjaśniła teoretycznie na czym polega zjawisko rozpadu promieniotwórczego i pod której kierownictwem Hahn badał odkryte przez siebie zjawisko rozszczepienia jąder atomowych.
Po zajęciu Austrii przez nazistowskie Niemcy Meitner musiała w 1938 roku wyemigrować do Danii, z powodu swego żydowskiego pochodzenia. Na jej miejsce nowym współpracownikiem Otto Hahna został mianowany 36-letni chemik Fritz Straßmann. Hahn odkrył w 1905 roku mezo-Tor 1 (MsThI 228Ra; naturalny izotop promieniotwórczy radu, produkt przemiany promieniotwórczej toru w szeregu torowym T1/2=6,7 lat) oraz mezo-Tor 2 (MsThII naturalny izotop promieniotwórczy aktynu. Produkt przemiany promieniotwórczej mezo-Toru I w szeregu torowym T1/2=6,13 godz.) i radio-Tor 228Th (RaTh, 228Th; naturalny izotop promieniotwórczy toru. Produkt przemiany promieniotwórczej mezo-Toru II w szeregu torowym, T1/2 1,910 lat.) a w roku 1917 protaktyn Pa (niezależnie od Fredericka Soddy'ego).
W 1921 roku wykrył zjawisko izomerii jądrowej. Od roku 1928 Otto Hahn został dyrektorem Kaiser-Wilhelm-Institut w Berlinie. W latach 1946-60 był przewodniczącym Max-Planck-Gesellschaft i dyrektorem instytutu im. Maxa Plancka w Getyndze (Max-Planck-Institut für Chemie in Göttingen). W 1938 roku wspólnie z Fritzem Strassmannem przeprowadził pierwszą reakcję rozszczepienia jądra atomu, za co w 1944 otrzymał nagrodę Nobla.
