Wolna encyklopedia

13	14	15	16	17
B Bor	C Węgiel	N Azot	O Tlen	F Fluor
Al Glin	Si Krzem	P Fosfor	S Siarka	Cl Chlor
Ga Gal	Ge German	As Arsen	Se Selen	Br Brom
In Ind	Sn Cyna	Sb Antymon	Te Tellur	I Jod
Tl Tal	Pb Ołów	Bi Bizmut	Po Polon	At Astat

Półmetale (metaloidy) - pierwiastki chemiczne, które mają własności pośrednie między metalami i niemetalami. Zalicza się do nich: antymon, arsen, astat, bor, german, krzem, tellur, polon i czasami także selen i glin,w niektórych podręcznikach także węgiel mający najwyższą temperaturę topnienia z dotychczas poznanych pierwiastków i fosfor (tworzący odmianę czarną o właściwościach fizycznych przypominających metal).

Półmetale mają szereg fizycznych cech metali, jak połyskliwa powierzchnia w stanie stałym i wysokie temperatury topnienia. Chociaż mają one dużo gorsze przewodnictwo elektryczne i cieplne od typowych metali, to jednak wyższe od typowych niemetali, stąd też są stosowane w materiałach półprzewodnikowych.

Ich własności chemiczne są także pośrednie: z jednej strony wykazują szereg cech niemetali - tworzą np. dość silne kwasy nieorganiczne, a z drugiej strony posiadają szereg cech typowych metali - mają raczej tendencje do tworzenia zasad niż kwasów i są zdolne do tworzenia związków kompleksowych o podobnym stopniu złożoności geometrycznej, jak w przypadku metali przejściowych.