Wolna encyklopedia
Płytki wzorcowe, płytki Johanssona, są jednomiarowymi końcowymi wzorcami długości i mają najczęściej kształt prostopadłościanów. Płytki wzorcowe zostały wprowadzone do przemysłu ok. 1911 roku. Wykonywane są w pięciu klasach dokładności:
- klasa K - w laboratoriach pomiarowych do wzorcowania innych płytek wzorcowych, powinny być stosowane ze świadectwem wzorcowania,
- klasa 0 - jako płytki wzorcowe podstawowe do sprawdzania płytek wzorcowych podporządkowanych (o niższej klasie dokładności); do wzorcowania przyrządów pomiarowych o dużej dokładności,
- klasa 1 - do pomiarów wzorców kontrolnych i sprawdzianów, do wzorcowania długościomierzy i pomiarów w laboratoriach pomiarowych,
- klasa 2 - jako wzorce nastawcze i kontrolne przyrządów pomiarowych niższej dokładności, wzorce zastępujące sprawdziany szczękowe,
- klasa 00 - o najmniejszym błędzie wykonania płytek wzorcowych.
Wykonywane są w trzech podstawowych kompletach:
- komplet mały (47 sztuk)
- komplet średni (76 sztuk)
- komplet duży (103 sztuki)