Wolna encyklopedia
W eschatologiach religii uznających życie pozagrobowe, piekło to miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów popełnione na ziemi.
- W religiach pierwotnych i starożytnych piekło było umiejscawiane przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka (głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewola i inne). Także siedziba złych duchów.
- W wierzeniach Słowian piekło - jako miejsce pobytu wyłącznie dusz potępionych - nie występowało (istniała natomiast podziemna kraina zaświatów zwana Nawiami, do której trafiała zdecydowana większość dusz po śmierci).
- W judaizmie obok podziemnego miejsca dla przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje pojęcie miejsca kary dla potępionych (Gehenna).
- W chrześcijaństwie i islamie piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga (poena damnationis), dręczonych cierpieniami fizycznymi (poena sensus) i wyrzutami sumienia (poena vermis).
- W buddyzmie istnieje 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), jednak chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony.
Piekło w sztuce
W malarstwie wizerunki piekła z dużą fantazją przedstawiał Hieronim Bosch.
Najbardziej znany literacki obraz piekła to Boska Komedia Dantego. Z kolei piekło jako pewne abstrakcyjne miejsce, gdzie może trafić człowiek w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda.
Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.
Zobacz też:
- Zaświaty
- Nawie
- hades
- tartar
- diabeł
- czyściec
- niebo
- raj
- Żółte Źródła
- Helheim
- anihilacjonizm
- Piekło (katolicyzm)
Bibliografia
- Jerzy Prokopiuk,Nieba i piekła, 2001, Uraeus, ISBN 83-85732-95-0
- Georges Minois, "Historia piekła" (franc. Histoire de l'enfer), 1994, wyd. pol. 1998, Volumen, przeł.A. Kędzierzawska,B. Szczepańska, ISBN 83-86857-90-0